07/6/12

THE PROMISED LAND!!!

Als je je éénmaal in de stroom die het leven is, gooit en je laat je meevoeren zonder tegen te spartelen dan land je soms op een heel andere plek dan je in gedachten had toen je die sprong in het ongewisse nam.

Van het initiële plan om een Bed & Breakfast met camping over te nemen schiet er ondertussen niet veel meer over.

Neen, we hebben een stuk grond gekocht en gaan ons eigen huis bouwen! Uit stro en leem. Het was spannend tot het laatste moment want toen we naar Le Mairie gingen om het te kopen bleek het net 15 minuten (!!!) daarvoor verkocht te zijn… Maar de burgemeester heeft alles op alles gezet en de bereidwillige kersverse eigenaar is akkoord gegaan met een ander stukje grond.

We zijn dus eindelijk geland!  En dan nog wel heel dicht in de buurt waar Youps begraven is, nl Nozières in de Ardèche. Laten we het een teken uit de hondenhemel noemen.

En ok, het is niet het gigantische, afgelegen domein waar we ooit van droomden maar het is een heel mooi stukje grond (1400m2), met voldoende plaats voor een mooi huis, tuin en moestuin. Heel de dag zon en een fantastisch uitzicht! Op zo’n 1000m hoogte! Het zal wennen worden aan de ijskoude winters maar de koelte ‘s nachts tijdens de hete zomers is dan weer een super pluspunt.

Het past perfect in ons budget en de ecologische woning die we gaan bouwen ligt helemaal in de lijn van wat wij in gedachten hebben. De kinderen kunnen er te voet naar school. Fons en Jules zijn al ingeschreven in de school met ‘classe unique’ waar alle kinderen van 5 tot 11 jaar  samen in één klas zitten. We zijn naar het afscheidsfeest geweest en er hing een hele leuke sfeer. Ook Mignus, Oscar en Pitu zitten er dus de jongens worden niet helemaal voor de leeuwen geworpen.

De grote eerste stap is gezet maar eigenlijk begint het avontuur nu pas. Het huis moet nog gebouwd worden al hebben we Jonas als architect aan onze zijde en dat geeft vertrouwen. We zoeken nu uit of we de komende maanden iets gaan huren of in een Yurt zullen overwinteren.

En niet alleen de kinderen moeten Frans leren, ook mijn Frans moet nog goed bijgeschaafd worden. Soms heb ik momenten dat de zinnen er uitvloeien alsof ik nooit iets anders gesproken hebt en op andere momenten krijg ik amper de weg gevraagd en verdwijnt mijn zelfvertrouwen als sneeuw voor de zon. Of zoals Bert het zegt: ‘il y a encore beaucoup de cheveux au dessus’.

En nu we geen B&B meer zullen runnen moet er op een andere manier brood op de plank komen. Soms slaat de schrik ons om het hart en vrezen we dat we ons regelrecht de armoede gaan instorten en nooit iets zullen vinden. Op andere momenten stromen we over van ideëen en zien we heel veel mogelijkheden.

En dan is er nog dat vreselijke woord: ‘integratie’, wat dat dan ook mag betekenen. Maar we zijn hier wel degelijk die buitenlanders die een plekje zullen moeten verdienen binnen deze gemeenschap. En daar moet je zelf ook erg je best voor doen.

Maar deze zorgen nemen niet weg dat we door het dolle heen zijn met ons eigen plekje hier in de bergen! We logeren voor een weekje in de Yurt van Jonas en Hanne die op vakantie zijn in Spanje en letten op de poezen, de vis en de moestuin. We genieten met volle teugen van eindelijk weer wat privacy te hebben en rijden regelmatig naar ons stukje grond om er te fantaseren over ons droomhuis. Het is heerlijk om een eigen nest te kunnen bouwen. Of zoals mijn vader het zei: ‘Een echt oergebaar’.

Hopelijk ooit het uitzicht vanop ons terras:

 

Het schoolpoortje.

Net voor de school drinkbaar water.

 

Gezellig samenleven in de Yurt met een poezenmama en 3 kleintjes, waarvan er maar eentje van haar is. Maar ze maakt geen onderscheid.

Allemaal samen lekkers uitzoeken voor het avondeten.

‘Wine in a jar’ want de rest wordt boven gekoeld in de bron. En de nachtlampjes worden opgeladen.

Niet alles is even gezond: ik betrap Gust op het leegdrinken van Bert’s blikje cola…

Niks zo sexy als een man die bij avondlicht ‘zijn’ pas bewerkte land nog even inspecteert…

06/10/12

Huizenjacht

Veel mensen vragen ons hoe het nu zit met het huizenzoeken maar het is zo’n lange zoektocht dat het niet op één-twee-drie uit te leggen is.

Het gaat ook veel verder dan het perfecte pand voor een B&B te vinden want onze plannen zijn tijdens dat onderweg zijn al wel wat gewijzigd. We leggen immers ook ‘vanbinnen’ een grote weg af.

Zo zijn we niet meer op zoek naar een grote B&B met gîtes ed maar zoeken we gewoon een pand waar we een leuke woonst van kunnen maken en als er dan extra kamers/verblijven zijn om te verhuren is dat mooi meegenomen maar we hebben ondertussen beslist dat we geen grote zaak meer willen.

Eerder willen we soberder leven en zoveel mogelijk in ons eigen onderhoud voorzien dmv een grote moestuin, dieren etc en daarnaast werk zoeken om de verbouwingen mee te  bekostigen en van te leven.

Dit is ook het meest realistische gezien ons budget. En daarbinnen zagen we al prachtige dingen maar waren er ook veel ‘maar-en’.

Zo zagen we in de Pyreneeën mooie bergeries maar die waren onbereikbaar tijdens de winter. Of zeer authentieke boerderijen in de Gers, Aveyron, Lot en Garonne maar daar durfden we ons, gezien onze niet bestaande kennis van het restaureren van muren-van-eikenbalken-opgevuld-met-leem, aan te wagen. En daar misten we toch ook het wijdse gevoel van de bergen.

Daarnaast is Frankrijk ook een verschrikkelijk groot land met ontzettend veel mooie plekken waar we zouden kunnen leven. Gelukkig is ondertussen ons zoekterrein verkleind naar de Ardèche maar ook dat is nog een zeer uitgebreid stuk grond.

En we zagen hier ook al veel pareltjes maar er was ook telkens een addertje onder het gras.

Zo zagen we een magnifiek terrein, met twee kleine huisjes op, in een gehucht dat voor de rest een ruine was geworden. Je had veel vlak terrein (belangrijk voor een moestuin), heel veel land (13 hectaren!), een killer view en de rust waar we zo naar snakken. Maar… weeral een maar, er is onduidelijkheid over het water.

En ik heb nooit zo hard beseft hoe belangrijk water wel niet is tot ik hier in Frankrijk op zoek ben gegaan naar een huis. Als er geen water is via de gemeente, wat bijna nooit het geval is bij de panden die wij bezoeken omdat wij zeer afgelegen willen zitten, dan MOET je een eigen bron hebben. En die blijkt er niet te zijn.

Er wordt door de makelaar nogal vaag over gedaan: ‘Je mag de bron gebruiken van één van de buren want dat was altijd al zo en nu woont er toch niemand meer’. Maar dat wordt ons door iedereen ten stelligste afgeraden, want als iemand dan ooit ‘njet’ zegt, dan hebben we geen water meer!

De makelaar zegt dat we ook beroep kunnen doen op een ‘sourcier’. Daar hadden we nog nooit van gehoord maar dat blijkt dus eigenlijk een wichelroedeloper te zijn. Stel je voor! Ik, die altijd dacht dat zo’n wichelroede je reinste kwakzalverij was, leer hier nu dat dat in Frankrijk de normaalste zaak van de wereld is en dat het nog werkt ook!

Maar goed, een praatje met de buurman wat verderop leert ons dat er al wat wichelroedelopers voor andere potentiële kopers zijn langsgeweest en dat die steeds zijn bron aanduiden als mogelijke waterbron. En water delen kan je hier niet want in de zomer is er amper genoeg voor één gezin.

Als we hem vragen hoe het komt dat het gehucht verlaten is zegt hij meteen: ‘Niet genoeg water!’. En zo zie je maar, hier betekent geen water, geen leven, mensen die vertrekken en ruines die achterblijven…

Andere panden liggen dan weer te diep in een dal en daar word ik clausterfobisch van. Of liggen naast een dennenbos en daar krijg ik ‘Twin Peaks’ kriebels van. Andere vinden we gewoon heel lelijk. Of het terein is veel te steil. Of je hebt een gsm-mast pal naast je deur staan. Enfin, zo is het altijd wel weer iets.

Dan bekijken we ook de mogelijkheid om een eigen huis te bouwen van stro en leem maar als we dan naarstig op zoek gaan naar bouwgronden blijken die altijd aan de rand van een dorp/gehucht te liggen. Uiteraard ook wel goed dat de natuur hier zo beschermd en niet meteen verkaveld wordt.

Of waarom niet in een Yurt leven terwijl we een ruine in een paar jaar tijd weer nieuw leven inblazen? Dat zijn nog allemaal opties.

Er duiken dus steeds nieuwe mogelijkheden op en we leren meer mensen kennen die weer iets te koop weten staan dus we zitten zeker niet stil.

Veel mensen zeggen dat we wel iets zullen vinden als we er de tijd voor nemen. Want de beste koopjes doe je natuurlijk via de lokale bevolking maar je moet eerst het vertrouwen winnen van zo’n noeste Ardèchois. En daar heb je tijd voor nodig. Want velen willen niet verkopen via een makelaar en ook niet meer aan buitenlanders die er dan een vakantiehuis van maken. Om er zo voor te zorgen dat er tijdens de winter hier vele spookgehuchten  zijn.

En ok, tijd hebben we, maar geduld iets minder. Het lange tijd niets doen vreet al langer aan mij, maar nu soms ook aan Bert. Die een hele nacht droomt dat hij bomen versleept, maw een eigen nest aan het bouwen is.

Maar we hebben er nog alle vertrouwen in dat we hier ooit een fantastische nieuwe fase in ons leven zullen beginnen. En ik hoor nog steeds wat zovelen me voor ons vertrek zeiden: ‘Swaane vergeet niet, het is niet de eindbestemming, maar de weg ernaartoe, die het tot een geweldig avontuur zal maken!’.

 

Huisjesjacht.

Killer views…

Freija, Aidan en Pitu wonen bij uitstek in de mooiste Yurt ooit!