ON EST PARTI! Een nieuw leven beginnen in Frankrijk.

Category Archives: Strobalen Huis

Verliefd op een huis dat nog niet af is…

(Gepubliceerd in Charlie Magazine op 6 januari 2017)

De twee meest gestelde vragen op dit moment zijn: ‘Hadden jullie zelf verwacht dat het zo lang zou duren?’ en ‘Zouden jullie dat nog eens overdoen?’.

Op de tweede vraag kan ik onmiddellijk en met een stellige ‘Nee!’ antwoorden. Mocht ik me ooit nog in een situatie bevinden waarin we onszelf van een woonst moeten voorzien, dan plaats ik een container!

De eerste vraag is een ander paar mouwen. Want ook al koesteren we allemaal de ijdele hoop dat we controle kunnen uitoefenen, in het leven lopen de dingen niet altijd zoals gepland. En met ons groots avontuur om naar Frankrijk te verhuizen is dat niet anders. Toen we zo’n 4 jaar geleden de deur in Antwerpen achter ons sloten voelde ik me zo vrij als een vogel en dartelde mijn hart als een jong veulen. Mijn man Bert, ikzelf en onze drie jongens trokken in een kleine caravan het avontuur tegemoet. Na enkele maanden rondtoeren vonden we een prachtig stukje grond, hoog in de bergen in de Ardèche. We besloten onze eigen wonen te bouwen, het leek me toen nog zo romantisch. Een ‘oergebaar’ noemde mijn vader het, net voor zijn overlijden.

Maar het leven heeft een eigen logica waar wij ons als mens, willens, nietes, naar moeten schikken. We wonen nog geen jaar in Frankrijk als mijn vader en schoonvader vlak na elkaar sterven. Dat hakte er behoorlijk op in. Niet alleen ging het allemaal zo snel, het was ook zo dicht op elkaar. We kregen geen tijd om even op adem te komen. En dat intense verdriet willen we niet in ons huis, dus beslisten we de eerste zomer te laten passeren. First things first.

De lente daarop was het dan eindelijk zo ver, we begonnen met de eerste graafwerken om te berg af te vlakken. Maar reeds na enkele scheppen stootten we op een onvoorzien object. Plots hadden wij een metershoge fontein op ons terrein en had het dorp geen drinkwater meer… Heel Nozières was vanaf dat moment op de hoogte dat de Belgen met hun werkzaamheden begonnen zijn. Op het kadaster valt geen enkele leiding te bespeuren. Oude kaarten, slordig werk.

De dag brak aan dat er een vrachtwagen met een lading grote boomstammen het kleine Nozières binnen manoeuvreerde. Ooit wordt dit het skelet van onze woonst.

Maar eerst worden ze manueel ontschorst. Nadien verzaagd, in elkaar gepuzzeld, vervolgens met een tractor tot op onze grond gereden en met veel mankracht rechtgetrokken. De Amish achterna.

Ik koester de herinneringen aan de drukke zomers waarbij er tientallen vrijwilligers van over de hele wereld een handje kwamen toesteken. Overdag zwoegen en zweten en ‘s avonds allemaal samen dineren aan lange tafels. Prachtige ontmoetingen en een hart vol dankbaarheid.

Maar zo’n zelfbouw dat vreet uw energie, uw tijd en al helemaal uw centen. De druk op ons gezin is met momenten niet te harden. Soms lijkt het of dat huis het enige is dat ons nog verbindt. Op die momenten vervloek ik heel dit avontuur en vraag ik me af waar wij in godsnaam ooit aan begonnen zijn. Er volgden zeven, jawel zeven!, verhuizingen op vier jaar tijd. Want tijdens de winter logeren we in een kleine gîte en in de zomer kamperen we naast de bouwwerf.

En dan heb ik er mijn buik vol van. Nog even sputtert Bert tegen: dat het huis nog niet voldoende afgewerkt is. Maar er is geen ontkomen meer aan. En een mens is iets wonderbaarlijk. Ik ben zo verliefd dat ik een heleboel blinde vlekken heb gecreëerd. Dat de elektriciteit via het badkamerraam binnen komt. Of hoe een steile ladder dienstdoet als trap. De uitpuilende isolatie in elke ooghoek. Ik zie daar allemaal niets van.

Maar ook daar moeten we eerlijk en realistisch in blijven. Ooit zal ik een badkamer willen met tegels, een deur in het toilet of een keuken die uit wat meer dan enkele planken bestaat. En dan zal ik weer aan Bert zijn mouw gaan trekken. Eerst zachtjes, erna steeds harder. ‘Ken jezelf’. Maar op dit moment woon ik nog steeds in het schoonste huis van de wereld, val ik nog elke dag achterover van het uitzicht en geniet ik nog steeds van de kibbelende jongens die we overal horen omdat we nog geen muren hebben. Laat de winter maar beginnen!

 

_0666756 _0666951 12002553_10154295988854832_853701122067097437_o 12045428_10205376010905182_1968004264993890595_o 14717073_10207813770967660_7000959619128932127_n dscf1982 dscf2021 dscf2129 dscf3327 dscf3389 dscf7228 dscf7234 dscf8103 dscf8271 dscf9084 img_0592 img_5011 img_5547 img_5769 img_5852 img_5975 img_6129 img_6664 img_6846 img_6854 img_8209-kopie%cc%88ren img_20150209_130039 img_20160929_190142 img_20161009_175925 img_20161204_092121

Save

Soms is het leven gewoon k*t!

Soms is het leven gewoon k*t. Dat mag ook al eens gezegd worden vind ik.

De afgelopen maanden waren heel zwaar. Van de roze wolk van de eerste jaren schoot niet meer veel over. Dat simpele leven in de bergen werd een nachtmerrie.

Zelf een nest bouwen werd een loodzware opdracht en het einde leek steeds verderaf.

Met weinig geld overleven werd een grote opgave. Soms durfde ik mijn bankrekening niet meer te bekijken. Ik zou het wel merken als de centen op waren als ik met het schaamrood op de wangen de boodschappen zou moeten achterlaten in de supermarkt.

En er moest ineens zoveel worden toegegeven waar ge al zo lang tegen gevochten had.

Dat ge zo graag een plattelandsmeisje zou willen zijn die het geen reet kan schelen om elke dag in berg bottinnen of birkenstocks rond te huppelen. Maar die schone fijne hakjes schreeuwden me steeds harder toe vanuit een bestofte schoenkist.

Dat niemand hier opkijkt van kleren met vlekken en gaten en bedekt met hondenhaar maar dat ge zelf toch stiekem aan het dromen zijt van uw jumpsuit met open rug en dat sexy zwart jurkje met bandjes in de nek dat ge niet eens meer weet liggen.

En dat ge soms zelf ook eens iets anders wilt aanschouwen dan gebatikte T-shirts, lange wijde jurken waar geen onderbroeken onder worden gedragen of groezelige dreadlocks. Ieder doet zijn ding en over smaak en goesting valt niet te twisten maar soms wilt mijn oog ook wat, of toch iets anders.

En dat gij het wel fijn vindt om uw benen te scheren, uw haar bij de kapper te laten verwennen en uw nagels in een hip kleurtje te zetten.

En dat ge ooit een avontuurlijke wereldreizigster waart die helemaal alleen de verste delen van de wereld bezocht maar dat met uw heel gezin ergens een nieuw leven beginnen totaal niet hetzelfde is.

Dat ge uzelf dan wel een wereldburger vindt maar dat de mensen in België toch op zoveel vlakken dichter bij u staan. Dat culturen nu eenmaal een onuitwisbare indruk achter laten in elk van ons, of we dat nu willen of niet. En dat dat vreselijk kan trekken die wortels. U ontworteld voelen maakt een mens onzeker en klein en ge hoort er toch nooit helemaal bij.

En een andere taal. Mijn god, wat een rijkdom om vele talen te spreken maar als dat allemaal in het begin niet zo vlot dan is taal de grootste kloof tussen mensen. Als ge van een vlotte babbelaarster verandert in een timide klein vogeltje dat amper haar mond durft te openen uit schrik om met blozende wangen een fout te maken dan is dat echt niet leuk. En als ge van uzelf het gevoel hebt dat uw taalniveau dat van een vierjarige benadert dan voelt ge u niet herkend, niet gezien, niet gehoord. En zo blijft ge in cirkeltjes rondlopen.

En dan belandt ge in een isolement want uw conversaties overstijgen nooit de dagelijkse uit beleefdheid gevoerde praatjes over het weer : ‘Comme il fait beau aujourd’hui’ of ‘Comme il fait froid’. ‘Allez, à bientôt, bonne journée’. Zoiets.
En wat wilt ge dan dicht bij uw familie zijn. Bij uw vrienden. Uw nest. Om eens goed te kunnen zagen over hoe moeilijk het allemaal wel niet is. Om dan opgelucht en gesteund weer verder te kunnen gaan. ‘Maar nee, aan uw gezin hebt ge toch genoeg?’ Nougatballen ja! Uw gezin is uw rijkdom maar is niet uw hele leven. En natuurlijk is er niet genoeg geld om even over en weer te reizen. Zo’n simpel leven kan ook een gevangenis worden.

En dan durft ge al eens uit elkaar te groeien. Dan gaat een hart op wandel. En dan wordt die vreselijk lange winter met z’n allen in zo’n mini huisje helemaal ondraaglijk. ‘t Is alsof die koude en die donkerte die het huis al vanaf een uur of vijf omarmt in uw hoofd komt te zitten en uw nek omklemt. En ge verlangt naar vreugde, naar licht, naar luchtigheid, naar schoonheid, naar liefde. En dat alles is nu net niet wat ge krijgt. Omdat het leven soms gewoonweg k*t is.

En dan staat ge ‘s morgens niet op met een blik die die bergen en die natuur vol liefde aanschouwt. Want een berg is ook maar ‘een berg’ en een boom is ook maar gewoon ‘een boom’.

Dus ge sleept u door de dagen want de kinderen zijn er natuurlijk ook nog en er moet eten op de tafel. En de dieren willen streeltjes en dat huis moet af. En er moeten centen verdiend worden. Maar ik word zo moedeloos van al dat wroeten en werken en nieuwe dingen uitvinden om een boterham op onze plank te krijgen want het lijkt allemaal geen zoden aan de dijk te brengen. En schrijven lukt al helemaal niet meer. Wie wilt er immers bittere gal door zijn strot geduwd krijgen?

Dus ge doet wat ge moet doen maar er doemen steeds meer stemmen op in uw hoofd, of dit niet het moment is waarop je de handdoek in de ring moet gooien? When is enough, enough?

Maar het leven heeft ook zo zijn eigen logica en volgt zijn eigen wetten. Als ge het gevoel hebt dat ge niet meer vooruit kunt maar ook niet meer achteruit. Als het enigste wat ge doet is u vastklampen aan een laatste strootje om niet in een diep gat te glijden. Als ge met uw laatste krachten alles probeert bij elkaar te houden. Dan soms geeft het leven u iets terug. Zomaar. Ge hebt gesmeekt en gebeden en ge werd niet gehoord, of toch?

Bij mij borrelde er ineens weer wat kracht en geloof vanbinnen. ‘t Was een zielig miezerig straaltje in het begin en ik had er niet veel vertrouwen in dat het iets te betekenen had. Maar het werd stilaan groter. En plots kijkt ge rondom u heen en ziet ge weer mogelijkheden. En die bergen en bomen krijgen hun kleur terug. En Bert wordt weer mijn schitterende rosse Viking waarmee ik samen aan het roer sta. En ik vind leuk werk. Heel snel. En op datzelfde moment vliegen de koekenbestellingen me rond de oren. Van Marseille tot Bordeaux, van waar komt dat ineens? Er is gewoon geen tijd meer om te kniezen. En vriendschappen worden dieper. Omdat miserie mensen nu eenmaal dichter bij elkaar brengt. En daardoor groeit ook mijn vocabulaire. Plots zit ik in ‘t Frans over mijn diepste zielenroerselen te praten. En word ik gevraagd om mee te werken aan een kunstproject. Mijn tekst in het Frans, stel je voor!

En ja, ons huis. Zelfs half afgewerkt is het een pronkstuk. ‘Plus jamais de ma vie’ dat ik me nog aan zoiets zal wagen maar God, al dat bloed, zweet en tranen, maar ook al die schone momenten en die helpende handen die daarin verweven zitten, het kan niet anders dan het schoonste huis van de wereld worden. Of toch dat van onze wereld. Die wereld van Bert, mezelf en mijn drie jongens die zo de moeite waard is om voor te vechten. En we zeilen vol moed de zomer tegemoet! Peace!

 

 

 

13466041_10206923604794062_856546405409086635_nDSCF7635DSCF789413507194_10206940670220687_5298744519022523204_n

Tijd die door je handen glijdt en een wereld die davert

Tja, het leven gleed door mijn handen. Ik had nochtans zo’n drang om te schrijven maar er was wederom die heerlijke zomerdrukte. En dat gaat hier gepaard met zo’n kracht dat ge ineens maanden vooruit wordt gekatapulteerd.
Vrienden, familie, vrijwilligers stromen toe, steken de handen uit de mouwen en bedelen om wat aandacht. En dat wordt met veel plezier gegeven. Ik laaf mij daar aan. Ik leg een reserve potje aan voor de eenzame, stille wintermaanden.
Het strobalenhuis groeit traag maar gestaag. Ik begin voorzichtig te dromen van verhuizen, ergens, hopelijk, volgende zomer…?
Er was werk, veel werk. Koeken bakken, winkeltje spelen, markten doen, huizen kuisen, klusje hier, klusje daar en koken. Ja ik heb de ziel uit mijn lijf gekookt tijdens de vele stages. Geweldige momenten waren dat.
En het was warm, zeg maar, schroeiend heet. Weken zonder een spatje regen. Ik kan me er al niets meer bij voorstellen. Als ik nu naar buiten kijk zie ik dreigende zwarte wolken, kletst de regen tegen de ramen en voeren de bomen een grillige dans uit.

De moestuin heeft erg geleden onder de hitte en mijn afwezigheid. En dat had zo zijn gevolgen voor de oogst. Laten we die gewoon maar als ‘schraal’ omschrijven. Ach ja, je kan niet alles tegelijk doen en volgend jaar beter!

En bij het vallen van de bladeren eigende ik mezelf een schrijvershol toe. Een kamertje in het oude gemeentehuis. Ooit nog het atelier van Freija. Een kamer vol geschiedenis en verhalen. Heerlijk zo’n eigen plek. Ik kan het iedereen aanraden! Een plek waar geen vuile werkmanskleren rondslingeren. Waar geen stro door de lucht dwarrelt. Waar vuile kinderhandjes geen plakkerige sporen kunnen achterlaten.

De jongens trokken na twee maanden ‘vrij leven’ weer naar school. Wat regelmaat en structuur werd door iedereen warm onthaald. Fons zijn laatste jaar in het kleine dorpsschooltje met zijn 34 leerlingen. Het zal wennen worden volgend jaar op ‘de grote school’ in Lamastre. Maar hij is er klaar voor. ‘De kleintjes’ beginnen hem danig op de zenuwen te werken.

En ik schaafde mijn Frans bij. Om mezelf uit mijn isolement te krijgen van afgelopen winter. En ook al staat er nog veel haar op, elke dag klinkt het ‘echter’. En het heeft me zeker geen windeieren gelegd. Na de aanslagen in Parijs, die de wereld doen daveren, bleek het maar goed dat ik me kon mengen in menige discussies. Oeverloos praten en discussiëren zit de Fransen in de genen. Maar een genuanceerde opinie, een onderbouwde mening, jezelf af en toe het zwijgen opleggen… dat is spijtig genoeg niet velen op deze wereld gegeven.

En tussen al dat verbaal en fysiek geweld in de wereld probeer ik een rustig nest te creëren voor mijn kinderen. Ergens op een berg in Frankrijk. In de bossen. Een grote houtstapel herinnert er ons aan dat ze vanaf volgende week sneeuw voorspellen. Dan zal het wonderlijk stil worden en voel je je geborgen. Ik heb die luxe en daar kus ik mijn beide pollekes voor. Ik voel het als mijn plicht, om als tegengewicht voor alle miserie in de wereld, het beste te halen uit het leven. Elke dag opnieuw.

11113910_10154295993379832_9167212707318361456_o

11265395_10154295983309832_166695508491524533_n

11999706_10154295998254832_8846409298596175558_o

12002553_10154295988854832_853701122067097437_o

12014968_10154295994189832_4219252439975583246_o

12015164_10154295998374832_2737895281245185593_o

12022328_10154295992559832_4071624976632945402_o

12038691_10154309871604832_8596417297988434042_o

12039195_10154295987159832_2532719041073869788_n

12042608_10154295986774832_4153466923191685016_n

12045428_10205376010905182_1968004264993890595_o

12068510_10154295988484832_5648538990332919479_o

12080350_10154305394824832_2821950672919545400_o

12095277_10154309871469832_407021215842716937_o

12182507_10205376009785154_3990892993941368284_o

12187994_10205376010105162_818511973682914739_o

IMG_20151110_173949

IMG_20151117_174407

Indian Summer en nomaden

De zomer raast voorbij en de zon verschijnt. Zalige ‘Indian Summer’… Er wordt vlijtig doorgewerkt aan het huis dat een dak vol dakpannen krijgt en waarvan de eerste muren gevuld worden met stro. Elke dag krijgt het een beetje meer vorm, wordt het een beetje meer (t)huis. Zo’n schoon stulpje, om helemaal verliefd op te worden.

Weg uit de caravan terug in ons geleende huisje. Wat een luxe! Wat een comfort! Ook de beestjes zijn duidelijk content. Ik ben het nomadenbestaan soms spuugzat. Maar als alles nu verder wat meezit trekken we volgende zomer in ons zelfgemaakt optrekje. Och wat kijk ik daar naar uit! De Ark van Noah die zal aanmeren op de berg.

We oogsten en oogsten kilo’s tomaten. Het enige dat die ellendige natte en koude zomer goed doorstaan heeft. Dat ik nog een echt ‘bleu-ke’ ben als het op tuinieren aankom mag duidelijk wezen. En mijn eerste jaar ‘permacultuur’ (eerder uit luiheid dan overtuiging) was zeker geen daverend succes al oogt het wel mooi zo’n wilde tuin vol bloemen en planten.

Het nieuwe schooljaar gaat van start en de jongens zijn nu ook met de Franse taal helemaal bijgebeend. Als ge ze zo na de les de school ziet uitrennen om dan met hun ‘copains’ in het dorp kattenkwaad uit te steken, ‘cowboy en indiaantje’ te spelen rond de kerk of samen een caban te bouwen dan denkt ge toch: ‘deze heerlijke kindertijd nemen ze hen nooit meer af!’.

En eindelijk kunnen wij ook even vakantie nemen. We trekken met een hele bende uit Nozières richting zuid Ardèche naar een primitieve camping in een prachtig stukje ongerepte natuur. We sleuren bezweet en zuchtend tenten en zakken de steile bergwand af, struikelen over loszittende stenen, breken teennagels door uitstekende punten maar och wat een paradijs is dat daar! Drie dagen baden we in de zon, zoeken we verkoeling in de rivier, spelen de kinderen samen en hangen de ouders wat rond. La vie en rose… We vergeten de tijd en geven ons over aan wat welverdiend rust. En ok, ik haal mijn knieën helemaal open en sta doodsangsten uit omdat ik in een overmoedige bui, in enkel een badpak, wat lenig en soepel aan speleologie denk te gaan doen en me diep onder de grond waag. Maar daar gaan we hier verder niet over uitwijden…

En we zijn ook weer een jaar verder sinds de beide vaders de laatste adem uitbliezen. Zo snel gaat dat dus. En ook al is het nu wel doorgedrongen dat ze dood zijn en ge ze nooit meer zult zien, het gemis wordt er alleen maar groter op. Hoeveel dingen dat ik ondertussen al niet verzameld heb in mijn hoofd die ik zou willen delen, waarover ik zou willen praten, waarover ik nog iets zou willen vragen. Ik zou ze allebei zo graag het huis willen laten zien. En Jozef zou zo mee dat dak opgeklommen zijn om te helpen. En papa zou genoten hebben van de verhalen en dat ook de oude burgemeester kwam meehelpen met zijn tractor. En ik wil hem vertellen over kleine Marius die om op te eten is. En dat zijn kleinzonen nu zo goed Frans spreken. En dan denk ik ‘amai, als dat nog zo’n dertig jaar doorgaat dan heb ik mezelf een punthoofd bijeen gespaard aan niet gedeelde ervaringen enzomeer.’

En voor alles een eerste keer. Zo droom ik over papa zonder uitbundig te huilen waardoor hij het op een lopen zet. En deze keer liggen we, zoals we op het einde wel meer deden, samen op bed films te bekijken. We praten en lachen om de stomste dingen. Ik voel zijn warmte. Het is zo echt. En als ik wakker word ben ik zeer goedgezind en gelukkig. Net zoals vroeger na een leuke avond met papa. Ik kijk al uit naar onze volgende ontmoeting.

En over ontmoetingen gesproken. Voor het eerst ga ik op stap in Lamastre. Beetje opgetut. Hakjes van onder het stof. En hup, den berg af. Geen kat meer op straat maar het café is wel open. En we mogen tot 23h blijven zitten, stel je voor! Maar dan zijn Freija en ik nog niet uitgepraat. Dus babbelen wij nog uren lustig verder in de auto, aan de rand van een bos, in het pikkedonker onder een prachtige sterrenhemel. Zo kan het dus ook!

En zoveel mensen die passeren en kortstondig of langdurig meehelpen. Heerlijk dat de wereld naar ons toekomt. Voor de kinderen ook een geweldige tijd met zoveel nieuwe ervaringen en mensen. Maar in het leven blijft niets duren. Sommige vaste bergbewoners beslissen om weer te gaan. Het leven stuurt ze een andere richting uit. En dat doet wel pijn, zo’n vertrek. Want in zo’n kleine gemeenschap bouwt ge op korte tijd diepe vriendschappen op. Een bende nomaden bij elkaar. Niemand is zeker of er over een paar maanden nog wel voldoende geld zal zijn om te kunnen blijven. Soms trekt de stad. Of familie. Is er nood aan een ander schoolsysteem. Of zijn het die lange winters die mensen zuidelijker drijven. Het is zeker niet het meest makkelijke leven, zo ergens anders van nul beginnen. En er zijn vele momenten van twijfels. Maar ik zou het onmiddellijk allemaal terug opnieuw doen want het is ook het meest mooie avontuur uit mijn leven en ik heb me de afgelopen jaren nog geen seconde verveelt. Laat staan dat ik een greintje sleur heb gekend. De band in ons gezin is hechter dan ooit. De stress die we kennen is van een totaal andere orde. En ik heb zoveel mooie menselijke daden gezien. En eindelijk komt er stilaan meer tijd om te doen wat ik het liefste doe, namelijk schrijven.

Follow my blog with Bloglovin

Beproevingen…

Niets had ons kunnen voorbereiden op wat deze zomer in petto zou hebben. Het zal een zomer worden vol beproevingen al zijn we ons daar in het geheel nog niet van bewust als we begin juli weer in onze caravan kruipen. Wij denken maar aan één ding: deze zomer bouwen wij ons huis! En strakke planning en veel helpende handen, dat is het enige dat wij voorzien hebben.
Dit jaar staan we niet op de bouwgrond wegens teveel bedrijvigheid maar vinden we een rustige stek in de weide ernaast. Dat het in begin regent laten we nog niet aan ons hart komen. We weten uit ervaring dat de zomers hier verschrikkelijk warm en droog zijn dus zijn we best blij met nog wat regen.

Eén na één arriveren er vrijwilligers: familie, vrienden maar ook totaal onbekenden die meewerken onder het statuut van ‘chantier participatif’. Er ontstaat een mini camping in Nozières. In de regen.

Vrachtwagens vol materiaal passeren: stro, hout, dakpannen enzomeer. In de regen. Materiaal en stro worden nat en onbruikbaar, door die regen. Ge zou er bijna een zenuwinzinking van krijgen. Zoveel regen hebben ze hier tijdens de zomermaanden nog nooit gezien.

En we wachten en wachten en wachten op een zomer die maar niet begint. Soms zit de biscuiterie, onze enige droge plek, afgeladen vol. Dan bakken we uit miserie nog maar wat koekjes met z’n allen. En voor ge het weet zwiert er iemand een plaatje op en wordt er tussen het bakken, koken en afwassen door luidkeels gezongen en gedanst. Ze zullen het geweten hebben in het rustige Nozières: die Belgen die daar een huis neerpoten en koekjes bakken terwijl ze zingen en swingen!

Telkens als de zon eventjes doorbreekt barst er een bom aan energie en werkvreugde. Mensen van overal stromen toe want dat dak moet erop. Zo snel mogelijk. Iedereen krijgt een taak. Planken schuren, gyproc schilderen, strobalen losmaken, planken vast timmeren en voor de durvers: balanceren hoog boven de grond. Maar ook: trappen uitgraven in de steile bergwand, de moestuin verzorgen en koken in shiften voor al dat werkvolk, vrouwen en kinders in een biscuiterie die bijna uit haar voegen barst.

Tussen de regenbuien en onweders door hebben we nu een half dak. Een planning hebben we ondertussen al lang niet meer. En veel helpers zijn ondertussen alweer verder getrokken of huiswaarts gekeerd. Ik heb gemerkt dat het steeds moeilijker wordt: dat afscheid nemen. In een korte tijd bouw je een sterke band op als je zo samen leeft en werkt. En ik word telkens opnieuw overvallen door een gevoel van heimwee als ik denk aan al die mooie en bijzondere momenten die we hier met zovelen al hebben beleefd. Soms springt mijn hart bijna uit mijn borst van alle dankbaarheid.

Maar door al dat harde werken en die drukte gebeurt het wel eens dat ge, als koppel, elkaar niet meer kent. Dat ge ineens beseft dat uw wederhelft zich op een andere berg bevindt en dat ge elkaar niet meer hoort en verstaat. Gelukkig bestaat er dan een stad als Marseille. Als we er met ons tweetjes arriveren worden we eerst overvallen door de hitte, drukte en stank. ‘Hoe gaan we ooit rust vinden tussen die krioelende mensenmassa?’ denk ik bezorgd. Maar dan beseft ge weer hoe het moet met die grote steden. Je moet je laten verdwalen, je laten meevoeren. En dan ineens is het daar. Je danst als het ware samen met de stad. Van hier naar daar volg je haar passen. Ineens geeft de stad je energie en geeft ze haar vele geheimen en leuke plekjes prijs. En terwijl ge daar alle twee in die grote stad, op de straten wat verloren loopt vindt ge elkaar terug. En beseft ge eens zo goed: ‘zonder Bert geen Swaane en zonder Swaane geen Bert’.
Ja zo’n eigen huis bouwen, het is nu al een overweldigend avontuur om nooit meer te vergeten. En aan iedereen die ons totnutoe al geholpen heeft: woorden om iedereen te bedanken vind ik niet maar jullie weten allemaal dat jullie voor altijd een plekje hebben in Nozières! Bedankt! Merci! Thank you!

Prachtig filmpje van Florent ‘Flosh’ Gryson: https://www.youtube.com/watch?v=WQ__sxXQDmk&feature=youtu.be

_0665844

_0665851

_0665854

_0665858

_0665866

_0665891

_0665942

_0665954

_0665968

_0666035

_0666056

_0666083

_0666091

IMG_6641

IMG_6644

IMG_6662

IMG_6683

IMG_6694

IMG_6703

IMG_6707

IMG_6717

IMG_6735

IMG_6789

IMG_6790

IMG_6806

IMG_6811

IMG_6815

IMG_6821

IMG_6839

IMG_6842

IMG_6868

IMG_6879

IMG_6888

59737_10204081079688112_7136377401447652567_n

1622228_10204081088568334_6621887478488967289_n

10334434_10204081074807990_8511059213506178626_n

10357175_10204081079808115_387157025734397089_n

10378220_10204081076488032_4198721933765087830_n

10384104_10204081078368079_4335980684900428172_n

10405519_10204081076968044_8199137152199023379_n

10409470_10204081077088047_47426027858111409_n

10412001_10204081084768239_8272578970589625379_n

10424999_10204081081128148_3914341363303323547_n

10441047_10204081079368104_8176522091812383770_n

10446505_10204081081488157_8511200592765805100_n

10480979_10204081081768164_8852595296340560633_n

10494637_10204081085128248_8808424355544708007_n

10514702_10204081083248201_3119109148198138319_n

10517585_10204081077608060_3290579295963470754_n

10525986_10204081074927993_2730626581685666013_n

10526109_10204081083608210_5281644174753236876_n

10530744_10204081080208125_1069479329204367883_n

10530877_10204081079088097_2323265133627378930_n

10532338_10204081082168174_8459068224020709753_n

10532351_10204081080848141_3920221269865669525_n

10532472_10204081080448131_7694743590568150523_n

10553516_10204081087128298_6085066300929603815_n

10574160_10204081084008220_1667180065308349885_n

10574223_10204081073967969_7335339461796205070_n

10576962_10204081088248326_5959864342338283224_n

10577051_10204081082008170_1886801508604195069_n

10590581_10204081085488257_3725564759135564609_n

10599723_10204081076368029_1285316226722506395_n

10613044_819467838098265_4809440777291975626_n

IMG_6937

IMG_7042

Petit à petit l’oiseau fait son nid

Wat vliegt de tijd als ge druk bezig zijt. Maar wat doet dat deugd om nog eens grondig de handen uit de mouwen te steken. Met momenten zijn we doodop en ons lijf happert zo wel eens een keer maar als je dingen ziet ontstaan uit het niets geeft dat ook tonnen energie. Een ware explosie aan bedrijvigheid op alle fronten.

De biscuiterie groeit gestaag en we krijgen steeds meer ‘schwung’. We kunnen er zeker nog niet van leven maar de uitbreidingsmogelijkheden zijn nog enorm dus we geloven er in. ‘De markt doen’ vraagt veel geduld en je moet tegen ‘kalme’ dagen kunnen. Een ware les in nederigheid. Het is een wereld op zich, die van de marktkramers, waarbij je de ongeschreven wetten en gebruiken moet leren kennen. Zo kom ik erachter dat de dorpsgek, die de eerste dag uitschreeuwde dat hij mijn koeken echt wel ‘pourri’ vond, ze stiekem toch wel lekker moet vinden want hij eet altijd al mijn proevertjes op. En dat er een een heuse ruilhandel bestaat tussen de marktkramers waarbij er geen geld aan te pas komt maar ge wel met rijkelijk gevulde zakken weer huiswaarts keert. En ik ontdek dat marktkramers geen norse, afstandelijke mensen zijn maar dat ze tijd nodig hebben om te wennen aan de nieuwe vis in de vijver en ze nu allemaal hun uiterste best doen om mijn naam juist uit te spreken. En het is fijn te beseffen dat sommige dingen des levens nooit zullen veranderen. Met name: die loodzware parasol die me zo’n angst inboezemt bekijk ik zuchtend vooraleer ik knipperend met mijn ogen in de richting van een mannelijke marktkramer kijk. Vervolgens komt die snel aandraven en wordt dat gedrocht gezwind opgevouwen en naar mijn auto gedragen zonder dat deze stoere mannen een krimp geven.

En ons huis groeit en groeit en wordt door iedereen bekeken en becommentarieerd. En zoals het een echte Fransman betaamt hebben ze allemaal kritiek, zouden ze het anders doen en de meest gestelde vraag is: ‘Waarom is dat dak zo steil?’ Bert begaat een moord als hij dat nog eenmaal hoort. Maar ik vind het nu al een prachtige woonst. En ik zet me regelmatig op mijn nu nog denkbeeldig terras en geniet van het uitzicht. En na de school verzamelen er zich allemaal kinderen op het terrein en bouwen ze samen een cabane, helemaal in dezelfde stijl en op dezelfde manier. Vele vrijwilligers zijn er al mee aan tafel geschoven. Sommige verloren zielen blijven een flits, anderen worden een beetje familie zoals de fantastische ‘nonkel Gérard’. En zo bouwt ge een huis dat door zeer vele handen gedragen wordt en waar voor altijd heel veel mensen mee verweven zullen zijn. Een warm nest.

De grote stad en het peperkoekenhuisje

Net zoals in België baden we in het zonlicht en slaan we de lente over. En van een stille rustige winter bruist het plots van de bedrijvigheid. Een explosie aan energie zorgt ervoor dat we ineens op alle fronten tegelijk actief zijn: de fundamenten van het huis zijn vandaag gegoten. De biscuiterie krijgt elke dag meer vorm en opent 4 april zijn deuren. Het is echt een peperkoekenhuisje deze ‘ancien lavoir’ waar de vrouwen vroeger gezamelijk hun was kwamen doen in een groot bassin. En de eerste zaadjes zitten in de grond en je hoort overal de natuur ontwaken. Alles wriemelt en krioelt.

Op een zondagochtend trekken we naar Lyon. Op prospectie. We zoeken een goede en grote markt om onze koekjes te verkopen. We hopen dat in deze derde grootste stad van Frankrijk meer geld is zodat er meer te verdienen valt dan op de kleine marktjes in deze toch wel arme streek.

En wat een geweldige stad is Lyon! Bert en ik zijn allebei reuze enthousiast en opgewonden. Wat een leven en drukte. Alles beweegt. Dat zijn we niet meer gewoon na al die maanden in de bergen. Tussen al die hippe stadsmensen wordt ik me er dan ook ineens pijnlijk van bewust dat ik rondloop met vlekken op mijn broek, een wollen vest die wit ziet van het hondenhaar, een gat in mijn trui en vettige haar. Mijn afgeleefde lederen laarzen staan in schril contrast met de vele fijne hakjes waar de Françaises parmantig op rondtrippelen. En ik denk weemoedig aan al mijn hakjes die in de schuur stof liggen te vergaren, wachtend op een moment om nog eens in hun volle glorie hersteld te worden. Ik houd me halsstarrig vast aan de idee dat dat moment er ooit nog wel eens komt. Het ontlokt telkens veel gegniffel bij de toehoorders. Ik kijk mijn ogen uit in de etalages en Bert dankt God dat het zondag is en alle winkels gesloten zijn. En ik besef dat ik helemaal uit de mode ben en krijg de enorme drang om mijn schade in te halen. En dan besef je: ‘je kan het meisje wel uit de stad weghalen maar de stad krijg je toch niet zo snel uit het meisje…’ Bijna twee jaar geleden maakt we die grote switch maar sommige dingen veranderen nooit vrees ik.

Nu goed, ik laat me dan maar gaan op de markt en koop een berg asperges (veel te veel), en bloemen (die ik evengoed hier ergens uit de grond kan schoppen) en knalrode, grote en perfect gevormde aardebeien (veel te vroeg, veel te duur, zeker niet van hier en al helemaal niet biologisch) maar hey, de boog kan niet altijd gespannen staan he?!

En we drinken koffie op een terrasje aan het water en vallen achterover van de prijzen: 3 euro voor ne koffie?!!! Och ja, we zijn in ‘dé grote stad’ en daar rolt er geld en dat is maar goed ook want wij gaan daar koekjes verkopen tot ze iedereens oren uit komen.

Gust blijkt een ware holbewoner. Un petit sauvage. Denkt dat er maar één stad bestaat, namelijk de ‘oma stad’ dus hij is door het dolle heen. We krijgen hem maar niet uitgelegd dat oma zo’n 800km verder woont, in een andere stad. En hij wijst en gilt als hij mensen met een hoofddoek ziet: ‘Kijk mama een spook’ en verstopt zich achter mijn benen. En Gust gaat het liefste naar school met zijn grote zwem bril op. Hij vind dat ongelooflijk ‘cool’. Dus als we een skiwinkel passeren kan zijn geluk niet meer stuk: zo’n coole grote brillen en flashy schoenen. He loves it!

En het is een blits bezoekje maar we komen zeker nog terug. En ook wel eens zonder de kinderen want zij vinden zo’n stadsbezoek echt niet leuk. En als je kinderen zo martelt dan krijg je hele fijne reacties:

Gust stampvoeten en met gebalde vuistjes: ‘Ik ben niet jouw dikke vriend!’

Jules: ‘Jij bent geen mama want geen enkele mama zou haar kindjes zoiets aandoen’ en dan volgt er een ellelange opsomming van wat ik allemaal fout doe en wat voor een verschrikkelijke moeder ik wel niet ben.

Fons, huilend: ‘Dit is de saaiste en verschrikkelijkste dag van mijn leven!’

Maar gelukkig is er Brando, onze adoptiehond vernoemd door zijn Bulgaarse reddende engelen, naar Marlon Brando. ‘Omdat hij dezelfde blik heeft als Marlon Brando’. Ge vraagt u dan af over welke Marlon Brando ze het hebben maar soit. Hij is de liefste en rustigste hond ooit. Dikke vriendjes met Jacky, de poezen en de kinderen. Altijd blij om jou te zien en op zoek naar een knuffel. Toch iemand die je geen monster vindt…

 

Winnie.

IMG_4921

Bergwandjes afsnijden…

IMG_4936 (1)

IMG_4937

Droogmuur in opbouw en bezoek uit België.

IMG_4986

IMG_4990

IMG_5045

Jacky & Tommy zagen dat het goed was…

IMG_5067 (1)

 

Selfie!

IMG_5022

Marlon Brando in tha house!

IMG_5102 (1)

IMG_5121 (1)

Iedereen heeft een eigen modegevoel…

IMG_5170

Als het kriebelt moet je wroeten in de grond.

IMG_5297

Love is…elkaar bijten.

IMG_5305

On top of the world! (Rochebloine)

IMG_5337

IMG_5355

IMG_5361

Love is… samen slapen.

IMG_5383

Koppenlopen in Lyon…

IMG_5393

IMG_5415

Wat zand van papa’s graf in BXL en van Jozef: de lege urn, zijn leesbril en laatste pintje. Ze zullen ons zelfgebouwde huis nooit zien maar staan wel mee aan de voet ervan…

 

IMG_5448

IMG_5458

IMG_5460

IMG_5485

IMG_5495

IMG_5505

IMG_5516

Het hout voor het houtskelet ligt al klaar.

IMG_5543

Het peperkoekenhuisje & een boos kindje met groene cowboyboots.

IMG_5722

Het peperkoekenhuisje & het breakdansend kindje.

IMG_5844

Oproep! Appel!

Chantier participatif eco- & auto-construction d’une maison en paille en Ardèche:

– objectif : réaliser une maison bottes de paille ossature bois

– période : de début avril à fin septembre

– personne à contacter et référente :

Swaane & Bert 06 40 59 22 90

– les différentes étapes :
* février: fondation en béton
* avril: pose de l’ossature bois
* mai: toît tuiles, isolation paille
* à partir de juin: montage des murs en paille,  enduits grebb, sol en terre,…

Un espace de campement ou des chambres à coucher  sont prévus. Nous vous cuisinerons trois fois par jours des repas avec des produits locales et biologiques.

Merci en avance!
Swaane, Bert et leurs trois petits garçons.

 

————————————————————————————————————————–

 

Hallo iedereen,

Eindelijk is het zo ver, vanaf april beginnen we er aan: zelf een huis bouwen met strobalen.
Alle hulp is meer dan welkom en het werk dat verricht moet worden is zeer gevarieerd: helpen bij de bouw, aanleggen moestuin, ondersteuning bij het huishouden (ik moet schrijfwerk combineren met koekjes verkopen op de markt, eten maken voor het werkvolk en voor de kids zorgen).

Iedereen die zin heeft om de handen uit te mouwen te steken en mee te werken aan een mooi project, in een prachtige omgeving, met lekker eten en leuke mensen, laat het ons zeker weten! Dan bespreken we samen wat er wanneer moet gebeuren en hoe we een slaapplaats regelen etc
Email: swaanelauwaert@mac.com

Alvast SUPER BEDANKT!!!!!

 

OVERZICHT WERKEN/PLANNING: (onder voorbehoud van de weersomstandigheden en onvoorziene obstakels)

* FEBRUARI: fundering

* MAART-….: opbouw stenen muur om bergwand te stutten

* APRIL: houten constructie huis – dak – terrassen

* MEI: dak

* JUNI: strobalen, ramen en deuren plaatsen (electriciteit/loodgieterij)

* JULI: muren bewerken met Grebb en hout

* AUGUSTUS:

vloer van aangestampte aarde

binnenin alles afwerken: tussenverdiep, keuken, badkamer,…

* SEPTEMBER/OKTOBER/….: afwerking

LET OP: veel werk zal door elkaar lopen, dit is een simpele indeling van het werk. Sommige dingen zullen ook langer duren, ander dan weer korter al naar gelang het aantal helpende handen.

 

BOUWWERKEN:

Er wordt gebouwd op het eco lotissement LES RABARINES 07270 Nozières (Ardèche). Zo’n 860 km van Brussel. Hoog in de bergen (+/- 1000 m hoogte) met een prachtig uitzicht en genoeg riviertjes om zich te verkoelen tijdens de hete middagen.

 

KOST EN INWOON:

Wij voorzien slaapplaats: ofwel bij ons thuis (Launière), tijdens de zomermaanden kamperen wij naast de bouwgrond, als er vrienden weg zijn kan er ook bij hen gelogeerd worden. Drie maaltijden per dag worden voorzien!

 

 

 

barnraising IMG_3236-640x478 IMG_3975-640x478 straw-bale-home-9

Goede voornemens

Het jaar 2013 was een jaar dat we heel wat mokerslagen te verwerken kregen. Op hetzelfde moment dat we hier in Frankrijk een nieuw leven opbouwden leek het wel of alles in België afbrokkelde. Het jaar 2014 kan dus niet veel slechter, dat lijkt me een hele geruststelling.

Ik begon het jaar goed met het voornemen om definitief te stoppen met roken in navolging van Bert die al meer dan een maand zonder peukies leeft. Dat geweldige voornemen werd al op dag twee geschonden maar dat kwam dan weer door overvloedig alcoholgebruik dus dan maar meteen beslist om daar ook wat paal en perk te stellen. Want in een jaar vol tranen wordt een wijntje een heerlijke troostmakker. En dat zou dan toch ook een gunstige invloed moeten hebben op de lichaamsvormen dus qua clichés kunnen deze voornemens wel tellen.

En ik wil ons huis bouwen. In een eigen nest kunnen kruipen. Een zelfgemaakt huis, gebouwd met je eigen handen, lijkt me heerlijk. De spanning van het ‘kampenbouwen’ als kind maar dan nu ietsje groter. Hopelijk met zeer veel helpende handen zodat er van vele mensen een stukje mee in de muren kruipt. Want wat ik ook heb ontdekt tussen al die miserie is dat we een geweldige groep vrienden hebben en dat we vanuit zoveel onverwachtse hoeken hulp aangeboden kregen. Allemaal lichtjes in duistere tijden. En papa en Jozef als beschermers in de buitenmuur. Voor eeuwig genietend van het mooiste uitzicht ter wereld.

Maar een huis bouwen, ook al doe je het zelf, kost geld. En met al die tegenslagen, dat heen en weer gereis, rekeningen die betaald moesten worden, zagen we ons huis met de minuut een vierkante meter kleiner worden. Dus nu moet er gewerkt worden. Brood op de plank en strobalen in het huis. We moeten tijd en ruimte krijgen om iets uit te bouwen. Mijn hoofd suist van de ideeën. In deze geïsoleerde en arme streek zal dit één van de grootste uitdagingen worden maar ik ben hoopvol. En mensen die me kennen weten dat ik wel van een uitdaging houd.

En ik ontmoet papa zo dikwijls in mijn dromen maar verjaag hem met al mijn tranen en smeekbedes om te blijven. Ik snik mezelf wakker. Hij bestaat echt in die andere wereld. Daar is hij nog. Levensecht. Ik neem me voor om de volgende keer geen tranen te laten en met hem te praten en wie weet zelfs wat te lachen. Ooit zal ik gewoon naar hem toe kunnen wandelen en praten we bij op een bankje. Zij aan zij. Handen in elkaar. Hij die me glimlachend aankijkt. En ik die van alles vertel.

En het jaar is nog maar pas begonnen of het nieuws van kersverse baby’s in aantocht slaat ons om de oren. Twee van hen zijn nu al mirakeltjes. En ik ben er zeker van dat papa daar voor iets tussen zit. Ik ga deze baby’s knuffelen en besnuffelen en hen diep in de oogjes kijken om de geheime boodschap die ze met zich meedragen te ontcijferen.

En dan is er nog dat boek. Hoofdstuk zeven. Schrijven is heerlijk maar ik heb me nog nooit zo klein en onzeker gevoeld bij elk lettertje op zo’n groot wit vel. Ik heb nog nooit zoveel aan zelfkastijding gedaan als nu. Het is de grootste berg ooit die ik beklommen heb. Soms wil ik opgeven en terug naar beneden gaan. Daarom een kleine onuitwisbare reminder voor mezelf, voor papa en voor alle mensen die soms verloren lopen op uitgestrekte blanco pagina’s.

‘A prayer for the wild at heart, kept in cages.’

IMG_5453

Family time in La Belgique:

Ardennen 4 Ardennen 5 Ardennen 6 Ardennen 7 Ardennen 8 Ardennen 9 Ardennen 10 Ardennen 11 Ardennen 12 Ardennen 13 Ardennen 14 Ardennen 15 Ardennen 16 Ardennen 17 Ardennen 18

Ridders in Nozières:

IMG_5092

IMG_5101 IMG_5191

Frietenbak op ‘t school:

IMG_5293

Jozef:

IMG_5299 IMG_5303

Het sneeuw, het regent, de zon schijnt….vervelen doe je je hier nooit.

IMG_9243 IMG_9249 IMG_9255 IMG_9257 IMG_9260 IMG_9262 IMG_9270 IMG_9272

Lente bedrijvigheid en Pergolesi

‘t Zijn drukke dagen, zo net voor ons vertrek naar België. Ineens moet er nog vanalles geregeld en gedaan worden en de to do lijstjes zwellen aan met de dag pffff……

Er maakt ook een zekere spanning zich van ons meester want het is toch telkens weer een andere wereld binnenstappen als we in Antwerpen zijn. Ook de jongens beginnen weer te fantaseren over hun vrienden en Jules zijn gezichtje klaart helemaal op als hij aan ‘zijn Luca’ denkt. Wat wens ik dat die vriendschap, die nu in de derde generatie zit, blijft bestaan.

De lente kondigt zich, na veel te lang op zich te hebben laten wachten, aan met warme dagen bomvol licht en zon. God, wat waren we dat vergeten, hoe heerlijk zo’n zon en warmte kan zijn. Zo’n genot en je humeur plots ontegensprekelijk zoveel beter. Alles verlicht.

En samen met de zon barst een bedrijvigheid los in de natuur en bij de mensen. Wij zitten net iets te hoog om al veel bloemen te hebben maar hoe meer we afdalen naar Lamastre hoe meer kleur we te zien krijgen. In Lamastre zijn al die felle gekleurde bloesems en bloemen een genot voor het oog. Hierboven zijn we al blij dat we de  knoppen aan de bomen zien springen en hier en daar vers groen uit de grond zien prikken. Maar we weten dat dat zal veranderen, snel zelfs.

Na een lange, stille winter hoor je nu overal lawaai en drukte op de velden. Tractors rijden af en aan met mest en ploegen en er wordt gezaaid en gepland en vanalles geruild en gewisseld en ik krijg al wat stress als ik zie hoe groot mijn moestuin gaat worden (180m2) en ik kan me niet voorstellen dat ik dat allemaal tot een goed einde ga brengen zo zonder enige ervaring. Maar dan kijk ik thuis naar al die miniplantjes: pompoenen, courgettes, komkommers, rode pepers, paprika’s, artisjokken, tomaten, meloenen, bessen, sla, aardbeien, look, kruiden etc etc en ik besef weer dat de natuur het grootste werk voor zijn rekening zal nemen. En ik heb nog zoveel zaad liggen en kijk al vol spanning uit naar onze terugkomst en ik echt kan beginnen.

We hebben voor de eerste keer op onze eigen grond gewerkt: Bert heeft zich met bloed, zweet en tranen (letterlijk) een weg gebaand door een bijna ondoordringbare muur van bramen en plots stonden we  in onze ‘keuken’ en ‘living’  en waw, wat een uitzicht! Jonas is volop bezig met het uittekenen van de plannen en het gaat prachtig worden. Zo spannend om een eigen huis te bouwen.

En na een dag hard werken trekken we allemaal onze mooiste kleren aan want er is een orgel in bruikleen gegeven aan de kerk en dat wordt ingewijd. We betreden de kerk die afgeladen vol zit in onze zondagskleren en we krijgen allemaal drie zoenen van de burgemeester. Wat volgt is een prachtig concert met twee zangeressen die het orgel begeleiden. Als Stabat Mater van Pergolesi wordt ingezet schieten zowaar mijn ogen  vol. Zoveel cultuur, schoonheid en ontroering in dat kleine kerkske van Nozières.

Daarna is Gust nog gevierd met een Sachertorte van de hand van Bert die zichzelf weer overtroffen heeft en ons met een zware maag van teveel gesnoep de avond laat afsluiten. Burb…

IMG_2774

De bouwplannen bespreken met Jonas.

 

 

IMG_2825

 

IMG_2862 IMG_2874 IMG_2889

Lindy Hoppen!

 

IMG_2971

Ik betrap Gust…

 

IMG_2987

Winnie.

 

IMG_2995

Het bramenbos van Doornroosje.

 

IMG_3002

Jacky zag dat het goed was.

 

 

IMG_3014 IMG_3026

De inwijding van het orgel.

 

IMG_3040 IMG_3045

Gust 3 jaar!

 

 

IMG_3047

Jules maakt een tekening voor Gust. Een prachtig huis en de drie broers vieren ernaast feest. Links boven: I LOVE GUTS.

 

 

IMG_3048

Doodmoe van al dat gefeest.

 

IMG_3053

Ook bij Hanne en Jonas wordt er druk gewerkt.

 

IMG_3086 IMG_3090

Bemesten van onze toekomstige moestuin.

 

IMG_3109

Pokerfaces moeten nog wat ingeoefend worden.

 

IMG_8048

Chillen met de vrienden in ‘onze tuin’.

 

IMG_8054

Waar het ‘oranje stipje’ of Bert is, komt ons huis te staan.

IMG_8057

Zondagochtend, na een beetje werken op ‘t veld,  op de koffie bij Hanne en Jonas met boer Jean.