ON EST PARTI! Een nieuw leven beginnen in Frankrijk.

Monthly Archives: January 2017

You are browsing the site archives by month.

Verliefd op een huis dat nog niet af is…

(Gepubliceerd in Charlie Magazine op 6 januari 2017)

De twee meest gestelde vragen op dit moment zijn: ‘Hadden jullie zelf verwacht dat het zo lang zou duren?’ en ‘Zouden jullie dat nog eens overdoen?’.

Op de tweede vraag kan ik onmiddellijk en met een stellige ‘Nee!’ antwoorden. Mocht ik me ooit nog in een situatie bevinden waarin we onszelf van een woonst moeten voorzien, dan plaats ik een container!

De eerste vraag is een ander paar mouwen. Want ook al koesteren we allemaal de ijdele hoop dat we controle kunnen uitoefenen, in het leven lopen de dingen niet altijd zoals gepland. En met ons groots avontuur om naar Frankrijk te verhuizen is dat niet anders. Toen we zo’n 4 jaar geleden de deur in Antwerpen achter ons sloten voelde ik me zo vrij als een vogel en dartelde mijn hart als een jong veulen. Mijn man Bert, ikzelf en onze drie jongens trokken in een kleine caravan het avontuur tegemoet. Na enkele maanden rondtoeren vonden we een prachtig stukje grond, hoog in de bergen in de Ardèche. We besloten onze eigen wonen te bouwen, het leek me toen nog zo romantisch. Een ‘oergebaar’ noemde mijn vader het, net voor zijn overlijden.

Maar het leven heeft een eigen logica waar wij ons als mens, willens, nietes, naar moeten schikken. We wonen nog geen jaar in Frankrijk als mijn vader en schoonvader vlak na elkaar sterven. Dat hakte er behoorlijk op in. Niet alleen ging het allemaal zo snel, het was ook zo dicht op elkaar. We kregen geen tijd om even op adem te komen. En dat intense verdriet willen we niet in ons huis, dus beslisten we de eerste zomer te laten passeren. First things first.

De lente daarop was het dan eindelijk zo ver, we begonnen met de eerste graafwerken om te berg af te vlakken. Maar reeds na enkele scheppen stootten we op een onvoorzien object. Plots hadden wij een metershoge fontein op ons terrein en had het dorp geen drinkwater meer… Heel Nozières was vanaf dat moment op de hoogte dat de Belgen met hun werkzaamheden begonnen zijn. Op het kadaster valt geen enkele leiding te bespeuren. Oude kaarten, slordig werk.

De dag brak aan dat er een vrachtwagen met een lading grote boomstammen het kleine Nozières binnen manoeuvreerde. Ooit wordt dit het skelet van onze woonst.

Maar eerst worden ze manueel ontschorst. Nadien verzaagd, in elkaar gepuzzeld, vervolgens met een tractor tot op onze grond gereden en met veel mankracht rechtgetrokken. De Amish achterna.

Ik koester de herinneringen aan de drukke zomers waarbij er tientallen vrijwilligers van over de hele wereld een handje kwamen toesteken. Overdag zwoegen en zweten en ‘s avonds allemaal samen dineren aan lange tafels. Prachtige ontmoetingen en een hart vol dankbaarheid.

Maar zo’n zelfbouw dat vreet uw energie, uw tijd en al helemaal uw centen. De druk op ons gezin is met momenten niet te harden. Soms lijkt het of dat huis het enige is dat ons nog verbindt. Op die momenten vervloek ik heel dit avontuur en vraag ik me af waar wij in godsnaam ooit aan begonnen zijn. Er volgden zeven, jawel zeven!, verhuizingen op vier jaar tijd. Want tijdens de winter logeren we in een kleine gîte en in de zomer kamperen we naast de bouwwerf.

En dan heb ik er mijn buik vol van. Nog even sputtert Bert tegen: dat het huis nog niet voldoende afgewerkt is. Maar er is geen ontkomen meer aan. En een mens is iets wonderbaarlijk. Ik ben zo verliefd dat ik een heleboel blinde vlekken heb gecreëerd. Dat de elektriciteit via het badkamerraam binnen komt. Of hoe een steile ladder dienstdoet als trap. De uitpuilende isolatie in elke ooghoek. Ik zie daar allemaal niets van.

Maar ook daar moeten we eerlijk en realistisch in blijven. Ooit zal ik een badkamer willen met tegels, een deur in het toilet of een keuken die uit wat meer dan enkele planken bestaat. En dan zal ik weer aan Bert zijn mouw gaan trekken. Eerst zachtjes, erna steeds harder. ‘Ken jezelf’. Maar op dit moment woon ik nog steeds in het schoonste huis van de wereld, val ik nog elke dag achterover van het uitzicht en geniet ik nog steeds van de kibbelende jongens die we overal horen omdat we nog geen muren hebben. Laat de winter maar beginnen!

 

_0666756 _0666951 12002553_10154295988854832_853701122067097437_o 12045428_10205376010905182_1968004264993890595_o 14717073_10207813770967660_7000959619128932127_n dscf1982 dscf2021 dscf2129 dscf3327 dscf3389 dscf7228 dscf7234 dscf8103 dscf8271 dscf9084 img_0592 img_5011 img_5547 img_5769 img_5852 img_5975 img_6129 img_6664 img_6846 img_6854 img_8209-kopie%cc%88ren img_20150209_130039 img_20160929_190142 img_20161009_175925 img_20161204_092121

Save