ON EST PARTI! Een nieuw leven beginnen in Frankrijk.

Monthly Archives: April 2014

You are browsing the site archives by month.

Eeuwenoude breuklijnen en lijmende koekjes

Het zijn verkiezingen. En zelfs in zo’n klein dorp als Nozières, in een commune met amper 271 inwoners zorgt dat voor heel wat commotie. Mijn idyllische dorp blijkt ineens uit twee kampen te bestaan. Daar waar ik altijd perfecte harmonie zag blijken er eeuwenoude breuklijnen te bestaan. En deze worden nu pijnlijk zichtbaar. Oude familievetes. Oude burenruzies. Niemand lijkt nog te weten waarom en wanneer deze twisten ontstaan zijn maar ze zullen we iets met water en land te maken hebben gehad. ‘Of een verboden liefde?’ denkt de romanticus in mij dan stillekes.

Wat het ook moge zijn. Ineens bestaat er in het dorp zoiets als ‘rechts’ en ‘links’ en bestoken beide zijden elkaar met modder. Er doen complot theorieën de ronde: er wordt glas voor mijn deur gelegd. Er is bangmakerij: jullie zullen jullie biscuiterie verliezen.

Er wordt zwaar campagne gevoerd: elke lijst probeert boerderij na boerderij binnen te halen.

De sfeer wordt grimmiger en wij krijgen een zak vol hondenstront kado van de buren. Want ja natuurlijk, het loopt hier vol loslopende honden maar de stront die op hun terrein ligt kan alleen maar van ons zijn. Ze hebben nog nooit geprobeerd om met ons te praten maar plaatsen wel een hek tussen de twee terreinen. Een daad van stille agressie, zo ervaar ik dat. Ik voel me voor ‘t eerst een vreemdeling. Een ongewenste buitenlander.

En we hebben hier ondertussen behoorlijk wat vrienden maar velen van hen zijn ook ‘niet van hier’. Want ook Fransen uit Parijs worden hier als ‘vreemd’ beschouwd. Sommige Ardèchois zijn nog nooit naar de zee geweest, laat staan naar een grote stad zoals Parijs. En een ander land is al helemaal ondenkbaar. Eeuwenlang waren het enkele grote families die hier het leven deelden. Je trouwde met een huwbare kandidaat uit een dorp verder en dat was het. Zo bleven grond, water en beesten binnen dezelfde gemeenschappen.

En ik kan me er wel iets bij voorstellen dat al die vreemd geklede, anders pratende en kleurrijke tropische vogels uit alle windstreken hier voor angst en wrevel zorgen. Dat mensen liever hebben dat alles rustig bij het oude vertrouwde blijft.

Maar zij weigeren te zien dat nieuw bloed ook nieuw leven laat stromen in dorpjes en gehuchtjes die anders ten dode staan opgeschreven.

Is het doemdenken of is het nu echt stiller in de straten? Verbeeld ik het me nu of zeggen sommige mensen plots geen ‘goedendag’ meer?

De angst slaat me met momenten om het hart. Zou onze droom van korte duur zijn?

De verslagenheid is groot als ‘de andere kant’ wint en sommigen reageren heel dramatisch. ‘Ik ben hier weg. Onder zo’n rechts bewind wil ik niet leven. Nu is het gedaan met de openheid.’

Maar Bert en ik besluiten om ons niet te laten doen. Allochtoon of niet. Of we hier nu gewild en welkom zijn of niet, we houden ons hoofd recht en besluiten om positief te blijven. Verzuring bestrijd je het best met optimisme en blijdschap.

De opening van onze kleine Biscuiterie Les Rabarines staat al langer gepland voor begin april. En we nodigen gewoon iedereen uit. Openheid tegen verdeeldheid.

Ik ben erg zenuwachtig. Wie weet komt er maar twee man en een paardenkop. We hebben met man en macht gewerkt. Zoveel mensen zijn komen helpen om alles rond te krijgen voor deze grote dag.

Maar mijn zorgen blijken ongegrond. Het is de laatste ambt dag van de aftredende burgemeester. Hij geeft bij ons zijn allerlaatste speech. Een trillend blaadje papier en een wegpinkende traan. Dan is het aan mij en met knikkende knieën geef ik mijn eerste Franse speech. Enkele verzoenende, positieve en hoopgevende woorden.

En dan gebeurt er iets magisch. Iets wat je niet kan forceren, noch kan plannen. Samengepakt in zo’n klein koekenbakkerijtje zijn mensen wel verplicht elkaar weer een hand en drie kussen te geven. En na al dat snoepen en een glas rode wijn wordt dat al eens een schouderklop en een knuffel. ‘En dat Nozières toch wel een geweldig dorp is. Dat het leven hier zo mooi is. En dat we hier nooit weg zullen gaan!’ De tafel wordt opzij geschoven en de beentjes gestrekt tot het laatste kindje onder tafel gekropen en daar in slaap gevallen is.

En het regent complimentjes: dat de timing niet beter kon zijn. Dat de koekjes het dorp weer zullen lijmen. Dat de zoete koekjesgeur die zich soms over het dorp verspreid de mensen gelukkig en vrolijk maakt.

Om de haverklap steekt er iemand zijn hoofd om de deur voor een korte babbel en grabbelt een koekje mee. Kinderen komen na school de potten leeglikken en de kruimeltjes hamsteren. Tijdens de middag komen de mannen die ons huis mee helpen bouwen er eten. En één keer per maand komen we er samen met wat vrouwen en zingen er Franse liedjes.

Een huisje met zoveel geschiedenis, waar de muren zoveel te vertellen hebben, is nu een betoverend peperkoekenhuisje.

DSC_2427

DSC_2430

DSC_2432

DSC_2438

DSC_2439

DSC_2444

DSC_2449

DSC_2472

DSC_2479

DSC_2490

DSC_2498

DSC_2504

DSC_2512

DSC_2514

DSC_2518

DSC_2528

DSC_2532

DSC_2537

DSC_2547

DSC_2555

DSC_2561

DSC_2562

DSC_2565

DSC_2566

DSC_2582

DSC_2626

DSC_2642

DSC_2650

DSC_2675

DSC_2680

DSC_2691