ON EST PARTI! Een nieuw leven beginnen in Frankrijk.

Monthly Archives: April 2013

You are browsing the site archives by month.

Lente bedrijvigheid en Pergolesi

‘t Zijn drukke dagen, zo net voor ons vertrek naar België. Ineens moet er nog vanalles geregeld en gedaan worden en de to do lijstjes zwellen aan met de dag pffff……

Er maakt ook een zekere spanning zich van ons meester want het is toch telkens weer een andere wereld binnenstappen als we in Antwerpen zijn. Ook de jongens beginnen weer te fantaseren over hun vrienden en Jules zijn gezichtje klaart helemaal op als hij aan ‘zijn Luca’ denkt. Wat wens ik dat die vriendschap, die nu in de derde generatie zit, blijft bestaan.

De lente kondigt zich, na veel te lang op zich te hebben laten wachten, aan met warme dagen bomvol licht en zon. God, wat waren we dat vergeten, hoe heerlijk zo’n zon en warmte kan zijn. Zo’n genot en je humeur plots ontegensprekelijk zoveel beter. Alles verlicht.

En samen met de zon barst een bedrijvigheid los in de natuur en bij de mensen. Wij zitten net iets te hoog om al veel bloemen te hebben maar hoe meer we afdalen naar Lamastre hoe meer kleur we te zien krijgen. In Lamastre zijn al die felle gekleurde bloesems en bloemen een genot voor het oog. Hierboven zijn we al blij dat we de  knoppen aan de bomen zien springen en hier en daar vers groen uit de grond zien prikken. Maar we weten dat dat zal veranderen, snel zelfs.

Na een lange, stille winter hoor je nu overal lawaai en drukte op de velden. Tractors rijden af en aan met mest en ploegen en er wordt gezaaid en gepland en vanalles geruild en gewisseld en ik krijg al wat stress als ik zie hoe groot mijn moestuin gaat worden (180m2) en ik kan me niet voorstellen dat ik dat allemaal tot een goed einde ga brengen zo zonder enige ervaring. Maar dan kijk ik thuis naar al die miniplantjes: pompoenen, courgettes, komkommers, rode pepers, paprika’s, artisjokken, tomaten, meloenen, bessen, sla, aardbeien, look, kruiden etc etc en ik besef weer dat de natuur het grootste werk voor zijn rekening zal nemen. En ik heb nog zoveel zaad liggen en kijk al vol spanning uit naar onze terugkomst en ik echt kan beginnen.

We hebben voor de eerste keer op onze eigen grond gewerkt: Bert heeft zich met bloed, zweet en tranen (letterlijk) een weg gebaand door een bijna ondoordringbare muur van bramen en plots stonden we  in onze ‘keuken’ en ‘living’  en waw, wat een uitzicht! Jonas is volop bezig met het uittekenen van de plannen en het gaat prachtig worden. Zo spannend om een eigen huis te bouwen.

En na een dag hard werken trekken we allemaal onze mooiste kleren aan want er is een orgel in bruikleen gegeven aan de kerk en dat wordt ingewijd. We betreden de kerk die afgeladen vol zit in onze zondagskleren en we krijgen allemaal drie zoenen van de burgemeester. Wat volgt is een prachtig concert met twee zangeressen die het orgel begeleiden. Als Stabat Mater van Pergolesi wordt ingezet schieten zowaar mijn ogen  vol. Zoveel cultuur, schoonheid en ontroering in dat kleine kerkske van Nozières.

Daarna is Gust nog gevierd met een Sachertorte van de hand van Bert die zichzelf weer overtroffen heeft en ons met een zware maag van teveel gesnoep de avond laat afsluiten. Burb…

IMG_2774

De bouwplannen bespreken met Jonas.

 

 

IMG_2825

 

IMG_2862 IMG_2874 IMG_2889

Lindy Hoppen!

 

IMG_2971

Ik betrap Gust…

 

IMG_2987

Winnie.

 

IMG_2995

Het bramenbos van Doornroosje.

 

IMG_3002

Jacky zag dat het goed was.

 

 

IMG_3014 IMG_3026

De inwijding van het orgel.

 

IMG_3040 IMG_3045

Gust 3 jaar!

 

 

IMG_3047

Jules maakt een tekening voor Gust. Een prachtig huis en de drie broers vieren ernaast feest. Links boven: I LOVE GUTS.

 

 

IMG_3048

Doodmoe van al dat gefeest.

 

IMG_3053

Ook bij Hanne en Jonas wordt er druk gewerkt.

 

IMG_3086 IMG_3090

Bemesten van onze toekomstige moestuin.

 

IMG_3109

Pokerfaces moeten nog wat ingeoefend worden.

 

IMG_8048

Chillen met de vrienden in ‘onze tuin’.

 

IMG_8054

Waar het ‘oranje stipje’ of Bert is, komt ons huis te staan.

IMG_8057

Zondagochtend, na een beetje werken op ‘t veld,  op de koffie bij Hanne en Jonas met boer Jean.

Verjaardagdrama’s en katten braakballen

Mijn drie jongens zijn allemaal geboren in de lente. Ze hadden allemaal hun vooropgestelde datum maar natuurlijk heeft geen één van de drie zich hieraan gehouden. Fons zou geboren worden op 12 april, de dag dat Bert en ik net één jaar samen zouden zijn. Dat vonden wij zo fantastisch en nogmaals een teken dat de komst van dit kleine wormpje, ook al was hij er zo snel, geschreven stond in de sterren. Maar Fons besliste als een echte ram om zich drie weken eerder al een weg naar buiten te wringen. Net ‘rijp’ genoeg om  thuis te mogen bevallen.

Jules was uitgerekend voor 10 maart maar dacht er niet aan om naar buiten te komen. Bijna 10 dagen extra tijd heeft hij genomen al had ik alles, maar werkelijk alles, geprobeerd om hem er eerder uit te krijgen. Zo beu was ik het. Uiteindelijk deed de ‘wonderolie’ ricinusolie zijn werk of was het gewoon Jules die er klaar voor was? Hij is letterlijk op eigen kracht uit mij gekropen. Van de vroedvrouw mocht ik de laatste momenten niet meer persen omdat hij zelf zo ijverig bezig was en hij zwom als een echte vis het badwater in en ik was zo verschoten dat het even duurde voor ik hem uit het water tilde.

En Gust werd ook weer verwacht op 12 april! Het deed de gynaecoloog aan ons de vraag stellen of wij maar één keer per jaar vrijen en dan nog wel op één bepaalde dag ofzo?De vroedvrouw zou een sabbatical nemen en had nog 3 bevallingen te doen waaronder eentje van een goede vriendin. En ok, we lagen allemaal wat dicht bij elkaar, zo was mijn vriendin één dag voor mij uitgerekend, maar ja, hoeveel kinderen  volgen die vooropgestelde data? Op 12 april begint het te rommelen in mijn buik. ‘Toch eentje die zich wat aan de afspraak houd’ zeg ik nog tegen mezelf. Ik bel naar mijn vriendin die zegt dat er bij haar nog niets beweegt en ze zegt: ‘Begin jij maar eerst, we bellen elkaar morgen!’. Maar er moet iets in de lucht gehangen hebben want die nacht zijn de drie hoogzwangere vrouwen allemaal aan het persen geslagen. De vroedvrouw wist niet meer waar ze eerst naartoe moest rennen. Een collega van haar was net op tijd bij ons om Gust nog mee geboren te zien worden, de twee andere vrouwen hebben het alleen gedaan zonder enig probleem. En zo werd Gust in een stormachtige nacht geboren tussen twee meisjes in, Roosje en Linde.

Gelukkig zijn de verjaardagen die daarop volgden nooit meer vermengd geweest met de pijn en wanhoop die aan de bevallingen waren verbonden. Er is een zekere onvrede bij Fons dat Jules 5 dagen eerder verjaart dan hij, het volgt niet de logische volgorde van ‘de oudste eerst’. Dit jaar stond Jules ‘s morgens 18 maart op en wist me meteen de vertellen dat hij voelde dat hij afgelopen nacht gegroeid was: ‘kijk maar mama hoe groot ik ben geworden vannacht!’. Een eerste kadootje bij het ontbijt was geen succes. Van oma kreeg hij een camouflagenet maar hij begreep maar niet voor wat dat diende. Bert probeerde het uitgebreid te demonsteren door op de grond in een bolletje te gaan liggen met het net over hem waarop Jules teleurgesteld zei: ‘maar ik zie jou nog steeds hoor!’…

Fons was blij dat zijn verjaardag op een zaterdag viel en dat er dus op school niet gezongen zou worden voor hem. Zo in de kijker staan is voor hem een verchrikkelijke ervaring. De volgende dag hadden ze de halve school uitgenodigd, zo’n 16 kinderen, en kregen we weer dezelfde taferelen te zien zoals elk jaar: Fons met veel teveel verwachtingen die heel boos wordt, wegloopt en roept ‘dat het de slechtste verjaardag ooit is!’. Er is altijd een eind goed, al goed waarop de rust weerkeert maar het patroon van emotionele uitbarstingen op het verjaardagsfeestje blijken een vaste waarde te worden. Vorig jaar zat hij heel de tijd onder tafel en hebben we dan maar zonder hem gezongen en kaarsjes uitgeblazen.

En dat de lente in zicht is merken we niet alleen aan alle jarige jongetjes maar ook aan de braakballen van de katten. Tijdens de winter kregen we halfverteerde muizen geserveerd maar het gamma breidt zich nu uit: tegenwoordig herkennen we er ook kleine vogeltjes en salamanders in… Een mens leert zo’n dingen dus interessant vinden en komt tot de bevinding dat zo’n braakbal de perfecte barometer is die ons in staat stelt te bemerken dat er vanalles beweegt en uit zijn winterslaap komt in de natuur.

Op een verloren zondagochtend bekijken we samen met de jongens de documentaire ‘Cave of Forgotten Dreams’ over rotsschilderingen van 32 000 jaar oud die zijn teruggevonden in een grote grot in zuid Ardèche. Prachtige en inspirerende beelden en we kunnen zien dat er hier vroeger ook heel andere dieren leefden. Fons vindt wel ‘dat die Amerikaan in de documentaire heel slecht Engels praat’. Ik vertel hem dat het een Fransman is die Engels spreekt… De jongens besluiten plechtig dat het hier vol met dino’s moet gezeten hebben en vertellen over een groot bot dat ze bij de boerderij van Eli hebben gevonden. Dat is zeker van één van die dinosaurussen. Morgen gaan ze terug om de dinosaurus op te graven!

Er is er één jarig hoera! Hoera!

Er is er één jarig! Hoera! Hoera!

 

IMG_2475

Als je 6 wordt is het tijd voor je eerste zakmes!

 

IMG_2612 IMG_2611

Zingen en taart eten een hele week lang!

 

IMG_2629

Op uitkijk!

 

IMG_2570

Verstoppertje in de kast!

 

IMG_2623

Drie rossekopjes in de zon…

 

IMG_2627

Officieel van ons nu en gedaan met de pups. Prachtige ervaring maar zoveel werk. Jacky vindt haar nieuwe outfit verschrikkelijk…

 

IMG_2736

Met papa naar de winkel in de R4.

 

IMG_2588

De laatste sneeuw van deze winter is nu helemaal weg. Op naar de zomer!

 

IMG_2761

Fier op mijn reportage in Libelle Mama…