ON EST PARTI! Een nieuw leven beginnen in Frankrijk.

Monthly Archives: February 2013

You are browsing the site archives by month.

Op de barricades en tomatenzaadjes

‘Je hebt de hippie in jezelf ontdekt’, zei een goede vriendin tegen me toen we elkaar weer ontmoeten in Antwerpen. Ik moest er hard om lachen en toch, ergens zit er wel waarheid in die uitspraak.

Al zou het beter geformuleerd worden als: ‘Je hebt de hippie in jezelf herontdekt’.

Want ze deed die uitspraak toen we in een hippe koffiebar, van een nog hippere koffie-met-vanalles-en-nog-wat-in-en-op-en-rond nipten.

Nadat ik lyrisch over ons ‘nief leven’ in Frankrijk vertelde. Over hoe ik tranen in de ogen krijg als ik naar de bergen kijk. Hoe ik sta te popelen om met mijn handen in grond te wriemelen.  Dat ik doldraai als ik keuzes moest maken over wat ik zou willen zaaien want er is veel teveel keuze. ‘Weet je dat er meer dan 150 verschillende soorten munt zijn?!!!’ En dat er niets lekkerder is dan bronwater en zelfgemaakt brood. Enzovoort…

Maar vroeger was ik al een ‘groen en geëngageerd beest’. Zo eentje dat van die oversized Greenpeace t-shirts droeg met het opschrift: ‘No time to waste’.

Ik schreef elke avond ijverig brieven  voor Amnesty International en was boos op mijn mama en zus omdat zij niet meededen. Ik schreef brieven naar ‘Sandra Kim’ en ‘De president van Amerika’ en legde uit hoe we de vervuiling van de wereld konden stoppen door snoepjes geen drie verpakkingen meer te geven en zo van die dingen. Die briefjes, in een waarschijnlijk onleesbare kindergeschrift,  gingen op een troetelbeertjes briefpapier, zonder adres, de postbus in. Ik verloor al mijn vertrouwen in de ‘machtigen der aarde’ omdat niemand me terugschreef of au serieux nam.

Maar ik geraakte volledig de kluts kwijt toen ik jaren later een lief had, dat na mijn zoveelste betoog voor een open wereld, tegen me zei:
‘Als een man geen socialist is tegen de tijd dat hij 20 is, heeft hij geen hart. Als hij nog steeds socialist is tegen de tijd dat hij 40 is, heeft hij geen hersens’ (dixit Churchill).

Ik had toen moeten weten dat dit een ramp van een relatie zou worden maar goed, je bent jong en verliefd en ik dacht alleen maar dat ik inderdaad misschien maar eens moest kappen met die kinderlijke gedachte dat ik iets aan de wereld zou kunnen veranderen…

Maar ik ben aan een heuse ‘barricade revival’ bezig. Nu we midden in de natuur leven en ik volop bezig ben met mijn eerste eigen moestuin te plannen komt mijn gevoel voor onrechtvaardigheid weer de kop op steken. David en Goliath. Ik word kwaad als ik lees hoe grote bedrijven denken dat wij achterlijk zijn. Hoe ze dingen stil willen houden. Hoe dat geld hun enigste drijfveer is. Niets milieu of toekomstvisie voor de mens: alleen money money money. Vervuiling kan hun totaal niets schelen.

Ook ben ik gefrustreerd omdat de Occupy Wallstreet en andere protesten niets hebben uitgehaald. Hoe de banken die ons allemaal zoveel leed hebben bezorgd nog steeds overheidssteun krijgen en riante bonussen uitbetalen.

Hoe de lobbyisten  over de hele wereld alles in handen hebben.

En zo kan ik nog wel even doorrazen…

 

MAAR! Er zijn ook leuke verhalen te vertellen.

Zo kom ik interessante mensen en geweldige initiatieven tegen. En geeft het moed dat  onze stem soms wel iets uitmaakt.

Power to the people en the beez!!!! Eindelijk dringt het een beetje door dat de bijen een probleem hebben en dat de pesticiden die wijdverbreid gebruikt worden daar toch ook wel hun aandeel in hebben. De petitie op AVAAZ word massaal getekend en ja hoor, we worden gehoord tot in het Europese parlement en hopelijk wordt er in maart een  moratorium op giftige bestrijdingsmiddelen aangenomen! Duimen maar!

Occupy Antwerp (voor meer informatie zoek ze op op Facebook) organiseren fantastische dingen waaronder elke zaterdag een ‘geef plein’ op het Astridplein in Antwerpen in samenwerking met Volxkeuken (nog zo’n geweldig initiatief). Onder de slogan: ‘armoede in A? nie mé maa, nie mé ongs’ delen ze gratis eten en kleding uit aan de armsten onder ons. Als ik naar Antwerpen afzak passeer ik met een grote zak Franse sausissen, beloofd! En eigenlijk zou iedereen moeten langsgaan met iets dat hij of zij kan weggeven.

Jeroen Olyslaeger is een drijvende kracht achter dit evenement. Leren kennen via Facebook (waar dat ‘smoelenboek’ toch niet allemaal goed voor is) en bewonder hem voor zijn daadkracht en schrijftalent!

Heel stilletjes proberen grote bedrijven als Shell letterlijk een voet in de aarde te krijgen in heel Europa om  gasboringen te doen. Laat je niet verblinden door ‘goedkopere energie’ want de enige die daarvan zal profiteren zijn de multinationals zelf. En besef goed dat de keerzijde van dit zogezegde ‘zo makkelijke procédé’ super vervuilend is. Bij deze: wees gewaarschuwd en steek uw kop niet in het zand. Het kan daar behoorlijk giftig zijn!

Vzw de Beek: al lang één van mijn favoriete Antwerpse initiatieven. Zo simpel, zo mooi. Met z’n allen voedsel gaan oogsten, klaarmaken en ervan genieten! Op bijna elk info moment dat ze organiseren zou ik aanwezig willen zijn, ware het niet dat er zo’n 1000 km tussen ons ligt…

Op mijn zoektocht naar nieuwe baasjes voor de pups ontmoet ik dé tomatenmadam van België, Rita!
Rita is al jaren bezig met tomaten en heeft ondertussen al meer dan 1500 soorten waarvan sommige zeer zeer oud! Ze noemen dan ‘heirloom tomaten’, oude tomatenzaden die zorgvuldig van generatie op generatie werden bewaard en doorgegeven. Ze verzamelt ook oude kookboeken, och ik kan niet wachten om eens bij haar te gaan rondsnuffelen…een geweldige madam!

Cie de Knor & de Bie: wie al wegdroomt bij onze avonturen die moet zeker eens deze blog lezen. Mijn grote voorbeeld!

 

Mijn eerste zaaikalender opmaken: dat leek zo makkelijk maar mijn God, dat is kei veel werk!!!

Zaaikalender opmaken

 

Zaaien en schilderen: iedereen creatief in ons klein huizeke.

 

Zaaien en schilderen

 

Ikke zo fier als ne gieter op mijn eerste tomatenplantje!

NR 1!!!

 

Allemaal verschillende soorten tomaatjes.

En toen waren ze met...

 

Basilicum: dat verkopen ze hier niet dus ik kan niet wachten om nog eens verse basilicum te proeven!

Basilicum

De Ark van Noach

Soms gebeuren de dingen zoals je hoopt, nee beter, wenst, dat ze zouden gebeuren. Jacky is niet mijn hond maar ik hoopte vurig dat ze hier zou bevallen. Niet alleen omdat haar pups dan in leven zouden blijven maar ook omdat ik zo’n nood heb aan leven. Ongecompliceerd, pril leven.

En soms krijg je wat je wenst: Jacky bevalt hier,  zonder complicaties en helemaal op zichzelf op de avond van mijn verjaardagsfeestje. Ik heb nog een uur aan haar zijde gezeten maar dacht toen toch: ‘Goh, dit is geen stadshond wiens pootje je moet vasthouden. She’s a wild girl’. En ja hoor, elke keer als we kwamen kijken groeide het aantal: eerst 2, dan 5, dan een lange tijd 6 ( en wij maar hopen dat het daar bij zou blijven) maar dan naar 7-8-9-10 (en toen kreeg Bert het echt benauwd: ‘Die gaat er toch geen 14 krijgen he?’… )Niet dus. Oef.

En mijn moederinstinct was al bij pup één geactiveerd. Ik ben echt hopeloos verliefd op die kleine ukkies. Daar horen uiteraard ook slapeloze nachten bij want bij elk piepje ben ik volledig alert. Super vermoeiend. En bij elke vooruitgang ben ik zo fier als een echte moeder. Wie had er ooit gedacht dat je lyrisch kon doen over een pas geopend oogje? Of dat je echt ontroerd zou zijn als ze voor het eerst ‘huilen als wolfjes’?

Maar ook Jacky slaagt de dingen op den duur wat door elkaar. Van heel de dag poepjes proper likken zou je van minder een ‘tic nerveux’ krijgen. En als Gust zoals altijd bloot door het huis rent omdat hij zijn poep niet wil laten afkuisen, scheelt het geen haar of in het voorbij rennen, likt ze ook zijn poep schoon. Gust schatert het dan uit en roept: ‘Jacky domkipot!’ (domkop).

En als Jozef samen met zijn broer arriveert wordt ons kleine huisje een echte Ark van Noach: 6 mensen, 10 honden en 3 katten op zo’n kleine oppervlakte. Maar och zo gezellig. En dan begint het te sneeuwen. En sneeuwen. En sneeuwen. En eigenlijk is het nog steeds niet gestopt.

En ondanks dat Jozef erg ziek is ondernemen we vanalles. We wandelen door de sneeuw naar het schooltje om Gust op te halen met de slee en lopen onderweg de burgemeester tegen het lijf die Jozef hartelijk welkom heet. We gaan op de bouwgrond staan zodat Jozef kan zien wat ooit ons dagelijks uitzicht zal worden. We gaan samen naar de markt in Lamastre en kopen verse geitenkaas en paté. We drinken nadien koffie in ‘t zonneke en Jozef waagt zich zelfs aan een Ricard aan de toog. We eten elke dag Dame Blanch of Dame Noir omdat Jozef daar verzot op is. De kinderen weten niet wat hen overkomt.

En dat steeds dikker wordende witte deken doet me denken aan een oud Russisch sprookje. Van een oud  vrouwtje dat tijdens de oorlog onderdak biedt aan een schilder met een bloem, een man met een geit en een klein meisje. Omdat haar kleine huisje bedolven wordt onder een dik pak sneeuw, worden ze niet gevonden door de soldaten en overleven ze samen de oorlog. In de lente is de oorlog voorbij, krijgt de geit een lammetje, vindt het meisje haar ouders terug, plant de schilder zijn bloem en schildert hij de prachtige bloemenzee die daaruit ontstaat…

 

Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk Een nieuw leven  beginnen in Frankrijk