ON EST PARTI! Een nieuw leven beginnen in Frankrijk.

Monthly Archives: July 2012

You are browsing the site archives by month.

Stoemp met erwten en salie

Niets zo leuk om van wat je vindt in de tuin samen iets lekkers te maken.

En elke ouder weet dat groentjes verstopt in de puree er heel wat makkelijker ingaan bij kinderen.

Eén van mijn favorieten variaties is de stoemp met erwten en salie erin:

Voor ons vijven neem ik:

–       ¾ kilo aardappelen, oftwel zo’n 2 aardappelen pp

–       een grote soeplepel fijngehakte salie

–       300 gram erwten (vers of diepvries)

–       een beetje fijngehakte peterselie en/of bieslook

–       6 teentjes knoflook

–       100 ml zure room of yoghurt

–       1 theelepel mosterd

–       wat olijfolie, peper en zout

 

Zo ga je te werk:

–       schil de aardappelen en kook ze

–       kook de erwtjes

–       bak in een pan de fijngehakte look aan in de olijfolie

–       stamp de aardappelen fijn

–       meng er dan de look, de erwten, de zure room, de mosterd, de salie en peterselie en/of bieslook onder

–       en kruid af met peper en zout

Wij hebben er van gesmuld met een lekker vers varkenskoteletje erbij.

Meer moet dat niet zijn!

THE PROMISED LAND!!!

Als je je éénmaal in de stroom die het leven is, gooit en je laat je meevoeren zonder tegen te spartelen dan land je soms op een heel andere plek dan je in gedachten had toen je die sprong in het ongewisse nam.

Van het initiële plan om een Bed & Breakfast met camping over te nemen schiet er ondertussen niet veel meer over.

Neen, we hebben een stuk grond gekocht en gaan ons eigen huis bouwen! Uit stro en leem. Het was spannend tot het laatste moment want toen we naar Le Mairie gingen om het te kopen bleek het net 15 minuten (!!!) daarvoor verkocht te zijn… Maar de burgemeester heeft alles op alles gezet en de bereidwillige kersverse eigenaar is akkoord gegaan met een ander stukje grond.

We zijn dus eindelijk geland!  En dan nog wel heel dicht in de buurt waar Youps begraven is, nl Nozières in de Ardèche. Laten we het een teken uit de hondenhemel noemen.

En ok, het is niet het gigantische, afgelegen domein waar we ooit van droomden maar het is een heel mooi stukje grond (1400m2), met voldoende plaats voor een mooi huis, tuin en moestuin. Heel de dag zon en een fantastisch uitzicht! Op zo’n 1000m hoogte! Het zal wennen worden aan de ijskoude winters maar de koelte ‘s nachts tijdens de hete zomers is dan weer een super pluspunt.

Het past perfect in ons budget en de ecologische woning die we gaan bouwen ligt helemaal in de lijn van wat wij in gedachten hebben. De kinderen kunnen er te voet naar school. Fons en Jules zijn al ingeschreven in de school met ‘classe unique’ waar alle kinderen van 5 tot 11 jaar  samen in één klas zitten. We zijn naar het afscheidsfeest geweest en er hing een hele leuke sfeer. Ook Mignus, Oscar en Pitu zitten er dus de jongens worden niet helemaal voor de leeuwen geworpen.

De grote eerste stap is gezet maar eigenlijk begint het avontuur nu pas. Het huis moet nog gebouwd worden al hebben we Jonas als architect aan onze zijde en dat geeft vertrouwen. We zoeken nu uit of we de komende maanden iets gaan huren of in een Yurt zullen overwinteren.

En niet alleen de kinderen moeten Frans leren, ook mijn Frans moet nog goed bijgeschaafd worden. Soms heb ik momenten dat de zinnen er uitvloeien alsof ik nooit iets anders gesproken hebt en op andere momenten krijg ik amper de weg gevraagd en verdwijnt mijn zelfvertrouwen als sneeuw voor de zon. Of zoals Bert het zegt: ‘il y a encore beaucoup de cheveux au dessus’.

En nu we geen B&B meer zullen runnen moet er op een andere manier brood op de plank komen. Soms slaat de schrik ons om het hart en vrezen we dat we ons regelrecht de armoede gaan instorten en nooit iets zullen vinden. Op andere momenten stromen we over van ideëen en zien we heel veel mogelijkheden.

En dan is er nog dat vreselijke woord: ‘integratie’, wat dat dan ook mag betekenen. Maar we zijn hier wel degelijk die buitenlanders die een plekje zullen moeten verdienen binnen deze gemeenschap. En daar moet je zelf ook erg je best voor doen.

Maar deze zorgen nemen niet weg dat we door het dolle heen zijn met ons eigen plekje hier in de bergen! We logeren voor een weekje in de Yurt van Jonas en Hanne die op vakantie zijn in Spanje en letten op de poezen, de vis en de moestuin. We genieten met volle teugen van eindelijk weer wat privacy te hebben en rijden regelmatig naar ons stukje grond om er te fantaseren over ons droomhuis. Het is heerlijk om een eigen nest te kunnen bouwen. Of zoals mijn vader het zei: ‘Een echt oergebaar’.

Hopelijk ooit het uitzicht vanop ons terras:

 

Het schoolpoortje.

Net voor de school drinkbaar water.

 

Gezellig samenleven in de Yurt met een poezenmama en 3 kleintjes, waarvan er maar eentje van haar is. Maar ze maakt geen onderscheid.

Allemaal samen lekkers uitzoeken voor het avondeten.

‘Wine in a jar’ want de rest wordt boven gekoeld in de bron. En de nachtlampjes worden opgeladen.

Niet alles is even gezond: ik betrap Gust op het leegdrinken van Bert’s blikje cola…

Niks zo sexy als een man die bij avondlicht ‘zijn’ pas bewerkte land nog even inspecteert…

Eitjes met choco en vliegende herten!

Weer of geen weer, we leven nu al maanden buiten en hebben reeds menig onweer doorstaan. Toch blijf ik zo’n storm, hoog in de bergen, zeer indrukwekkend, ja zelfs angstaanjagend vinden. Donkere wolken die dreigend over de bergtoppen naar je toe kruipen, strakke koude wind die de voorbode is van de aanstormende regen en bulderende donder die je over de bergflanken hoort rollen. Tijdens de laatste storm, gelukkig al even geleden, deden blikseminslagen de caravan trillen op zijn grondvesten!

Maar meestal is het hier volop zomer. Warme dagen waarbij we verkoeling moeten zoeken in het water en zwoele avonden die eindeloos duren. Quelle misère…

Hoe warmer het wordt, hoe groter de insecten die op bezoek komen. Dit ‘Vliegende Hert’ begon te ‘krijsen’ toen ik hem vastnam. Een kever met geluid waren we nog niet eerder tegengekomen.

Ik ben blij dat de kinderen de dode exemplaren ondertussen in een leeg konfituurpotje met deksel bewaren. Daarvoor vonden we ze overal terug en als je ‘s morgens niet goed wakker was kon er weleens zo’n grote kever in je koffietas ronddrijven …

En zo elke dag van ‘s morgens tot ‘s avonds met de jongens samen leven is met momenten best vermoeiend en intens maar toch ook leerrijk. Je begint veel duidelijker hun karaktertrekjes te kennen en ziet hoe verschillend ze alledrie zijn.

Van Fons zijn we het meest verschoten toen hij ineens Engels sprak! Er moet nog aan gewerkt worden, maar Bert heeft tijdens een avondwandeling heel de tijd Engels met hem gesproken. Je vraagt je af vanwaar dat ineens komt. En ok we zitten in Frankrijk maar soit, een taal is een taal denk ik dan. En hij is helemaal gefascineerd door Bonnie en Clyde. Pistolen en ‘slechterikken’ spreken al wel langer tot zijn verbeelding maar dat er ook slechte vrouwen zijn die kunnen schieten tart elke verbeelding! Dromerig staart hij voor zich uit terwijl hij naar ‘Bonnie and Clyde’ luistert van Serge Gainsbourg en Brigitte Bardot. He loves bad girls, zoveel is duidelijk…

Fons’ collectie zelfgeslepen pijlen en speren.

Jules heeft een ongelooflijke creatieve geest. Zo zijn er al langer twee fantasie figuren: je hebt dé Wawi, Jules doet immers nooit iets stouts, Wawi darentegen… En je hebt Heks, die heeft heel veel blauwe kindjes en soms gaat hij bij haar op bezoek of komt zij langs. Jules vloekt ook als een echte oude zeeman en omdat we dat proberen af te leren, verzint hij nieuwe scheldwoorden. ‘Stonker’ is zowat het ergste dat je tegen elkaar kan zeggen op dit moment. En ook zijn smaak kent aparte kantjes: zijn lievelingskaas is blauwe schimmelkaas, hoe straffer hoe liever. En wat dacht u van een hardgekookt eitje met choco als ontbijt?

Gust is de verwende bambino die door het leven danst. Letterlijk en figuurlijk. Als er muziek is begint hij te shaken, als zijn broers ergens opklimmen of ergens afrijden doet hij altijd mee. Maar het leven van een showbeest gaat gepaard met de nodige oorlogswonden. Maar hij doorstaat die met heel veel bravoure.

Wat een heerlijk weerzien met Gilles. Zo lang geleden en toch meteen weer twee handen op één buik!

Hij is gek op dieren en wil alles aaien. Telkens is het een drama als we niet bij elke koe, paard, schaap, geit, varken, kip etc met de auto stoppen zodat hij ze kan aanraken.

Samen zijn het drie jonge wilde welpjes die luid lachend en ravottend over de grond kunnen rollen al kan het een tel later omslaan in een echt gevecht en wordt het een kluwen van kloppende, stampende, bijtende en haartrekkende wildebrassen die ik amper uit elkaar krijg.

Er is altijd veel leven op onze campsite en soms vrees ik dat we alle andere kampeerders zullen wegjagen maar meestal is het het tegenovergestelde. De kinderen worden hier overladen met koekjes en snoepjes en de mensen leven mee met onze avonturen. Elke keer als we de camping oprijden vragen ze of we al iets gevonden hebben. En als zij ‘s morgensvroeg doorrijden laten ze lieve kattebelletjes achter.

Let op de titel van het magazine dat ze achterlieten…

Om toch een beetje in een schools ritme te blijven hebben we hier een mini versie van het Sint-Jansfeest gevierd. Aan de oever van een rivier een kampvuur gemaakt en springen maar! Uiteraard mochten de obligatoire kersen niet ontbreken.